Iranian Journal of Surgery1735-409920Winter20121221Correlation between CRP and ESR with the Early Failure of Arteriovanous Fistula, for the patients who referred to Hashemi Nejad Hospital during 2010بررسی ارتباط بین بالابودن CRP و ESR در شکست زودرس در فیستول شریانی وریدی تعبیه شده جهت همودیالیز برای بیماران مراجعهکننده به بیمارستان هاشمینژاد در سال 8916730372ENMKhavanin ZadehAssistant Professor of General Surgery, Tehran University of Medical Sciences and Health Services, Rasoole Akram
Hospital, Tehran, IranSMohamadipourJournal ArticleIntroduction & Objective: Hemodialysis (HD) is the most common substitute procedure for renal transplantation which is done so far for patients at the end stage of renal disease (ESRD). The arteriovenous fistula (AVF) remains the ideal vascular access for HD patients. Limited studies for evaluation of the effect of inflammatory process on the AVF failure have been done. The aim of our study was to investigate the effect of inflammatory markers in the early failure of the fistula. Materials & Methods: In this descriptive cross-sectional study, 87 ESRD patients with AVF surgery were enrolled and followed for 1 month for early failure and complications. The analysis was performed using SPSS v.18. Data related to age, gender, complications, Hemoglobin, AVF site, ESR& CRP were entered in a check list for each patient. Results are shown as the mean and Standard deviation (SD) for quantitative variables and percentage for qualitative variables and compared using standard statistical tests such as Independent Samples T-test, Mann-Whitney-U and Chi-square tests. P value less than 0.05 was considered as significant Results: The mean age of patients was (55.9±16.8) years; there was a male preponderance (73%). 93% of AVFs were created in the left arm, all in radiocephalic anastomosis. The most frequent complication seen in our patients was thrombosis (8%). Our results showed that the frequency of failure was higher among patients with positive CRP (Pزمینه و هدف: همودیالیز مهمترین روش درمانی در بیماران مرحله انتهائی بیماری کلیوی (ESRD) میباشد و فیستولهای شریانی وریدی هنوز ایدهآلترین روش دیالیز در بیماران کلیوی هستند. بنابراین دستیابیهای عروقی از مهمترین چالشهای درمان در این بیماران میباشد. در این میان مطالعات محدودی در مورد تأثیر التهاب روی شکست عملکرد فیستول انجام شده است. هدف از مطالعه ما بررسی ارتباط مارکرهای التهابی با شکست زودرس فیستول است. مواد و روشها: هشتاد و هفت بیمار مرحله انتهایی بیماری کلیوی که تحت جراحی فیستول قرار گرفته بودند در مطالعه وارد شدند و به صورت مطالعه مقطعی مورد آنالیز قرار گرفتند. بیماران طی یک ماه، برای شکست زودرس و عوارض پیگیـری شدند. سن، جنس، عوارض، نوع و محل قـرارگیری فیستـول، غلظـت هموگلوبین، ESRوCRP در این مطالعه مورد بررسی قرار گرفتند. نتـایج براسـاس میانگین و انحراف معیـار با استفـاده از نـرم افزار SPSS 18 و استفـاده از فـرمولهایt-test Mann Whitney, و Chi-Square به دست آمد. در این مطالعهP-value کمتر از 05/0 معنیدار به حساب میآمد. یافتهها: میانگین سن بیماران در این مطالعه 8/16±9/55 بود که 73% آنها مرد بودند. 93% فیستولها در دست چپ در ناحیه رادیوسفالیک بودند. شایعترین عارضه فیستول، ترومبوز ( 8%) بود. رابطه معنیدار بین CRP مثبت و شکست فیستول در این مطالعه بهدست آمد. اما ارتباط آماری معنیداری بین ESR با شکست فیستول بدست نیامد، همچنین ارتباط بین هموگلوبین با شکست فیستول معنیدار نبود. نتیجهگیـری: ترومبوز یکی از مهمترین حادثههای فیستولهای شریانی وریدی است که باعث شکست درمان و دیالیز میشود. توصیه میگردد قبل از تعبیه فیستول شریانی وریدی توسط جراح، CRP جهت جلوگیری از شکست بررسی شود.https://ijs.ir/article_730372_0e89f51a2620e228412cc57be257a045.pdfIranian Journal of Surgery1735-409920Winter20121221Role of Serum Levels of D-dimer in the Early Diagnosis of Acute Mesenteric Ischemia in the Ratبررسی سطح دی دایمر سرم در تشخیص زودرس ایسکمی مزانتر حاد در رت716730373ENSSShirangiAssistant Professor of General Surgery, Kashan University of Medical Sciences and Health Services, Shahid Beheshti
Hospital, Kashan, IranAHDavvodabadiMAmirbeigyGhAMosaviZVakilliJournal ArticleIntroduction & Objective: The high mortality rate of mesenteric ischaemia is mainly due to delay in diagnosis. For this reason, it is of great importance to find a specific and rapidly elevating marker. In this study we evaluated the role of plasma D-dimer level in early diagnosis of the acute mesenteric ischemia in rats, caused by ligation of superior mesenteric artery. Materials & Methods: This was a randomized clinical trial. Forty mature male Wistar albino rats were used in the study. These were divided into four groups, each consisting of ten rats. In group I, after performing a simple laparotomy, blood was sampled at first hour. In group II, after laparotomy the superior mesenteric artery was ligated, and after one hour the blood samples were taken. Group III consisted of rats undergoing a simple laparotomy and blood samples were taken 6 hours later. In group IV blood samples were obtained 6 hours after the ligation of their superior mesenteric artery. Basal D-dimer levels were determined in the all groups before laparotomy. For the analysis of variables Mann-whitney and wilcoxon methods were used. Results: The plasma D-dimer level of the ligated groups were significantly higher both at the 1th hour and the 6th hour after ischemia than the level of those who had undergone simple laparotomy (Pزمینه و هدف: مورتالیتی بالای ایسکمی مزانتر ناشی از تأخیر در تشخیص است. به همین دلیل مارکرهای اختصاصی که سریعاً بالا میروند در تشخیص ایسکمی مزانتر اهمیت دارند. در این مطالعه ارزش تشخیصی دی دایمر سرم در تشخیص زودرس ایسکمی مزانتر حاد در رتهایی که تحت لیگاتور شریان مزانتریک فوقانی قرار گرفته بودند، مورد ارزیابی قرار گرفت. مواد و روشها: این بررسی به صورت کارآزمایی بالینی تصادفی انجام شد و 40 رت به طور تصادفی در 4 گروه 10 تایی قرار گرفتند. در گروه 1 پس از لاپاراتومی ساده نمونه خون یک ساعت بعد گرفته شد. در گروه 2 پس از لیگاتور شریان مزانتریک نمونه خون یک ساعت بعد گرفته شد. در گروه 3 لاپاراتومی ساده شده و نمونه خون شش ساعت بعد گرفته و در گروه 4 بعد از لیگاتور شریان نمونه خون شش ساعت بعد گرفته شد و سطح دی دایمر پایه از همه گروهها قبل از لاپاراتومی گرفته شد. سپس قسمتی از بافت روده رت جدا گردید، جهت گزارش پاتولوژی ارسال گردید. از آزمون آماری نظیر من ویتنی و ویلکاکسون جهت آنالیز دادهها استفاده گردید. یافتهها: سطح دی دایمر سرم در گروه تحت لیگاتور شریان مزانتریک فوقانی در یک ساعت و شش ساعت پس از ایسکمی نسبت به گروهی که لاپاراتومی ساده شدند، بطور معنیداری افزایش یافت (Phttps://ijs.ir/article_730373_be2fb6743dd0c143427d6fdbb61d82ab.pdfIranian Journal of Surgery1735-409920Winter20121221Prediction of the Outcome of Burn Patients by Measuring Acute-Phase Base Deficit of plasma, at Shahid Motahari Hospitalخمین پیامد بیماران دچار سوختگی با اندازهگیری کسر قلیای پلاسما در مرحله حاد سوختگی در بیمارستان شهید مطهری1724730374ENSHSalehiAssistant Professor of General Surgery, Tehran University of Medical Sciences and Health Services, Shahid Motahari
Hospital, Tehran, IranKAsadiJMosaviJournal ArticleIntroduction & Objective: In recent years, base deficit of plasma has been used as a marker to determine the status of tissue perfusion and predict the outcome in trauma patients. This study was performed to investigate the effect of plasma base deficit in predicting the burn patients' outcome. Materials & Methods: This prospective cohort study was done in the acute phase of burn patients from October 2008 to October 2009 who were admitted hospital of Motahary in less than 6 hours after injury. Patients based on the mean plasma base deficit in the first 24 hours after injury, were divided in two groups: group A (mean plasma base deficit lesser than or equal to -6, and group B (mean plasma base deficit more than -6). Statistical analysis was performed, using SPSS 16 software. Results: In each group, 38 patients were enrolled. The mean plasma base deficit in group A (-7.76 ± 2.18 mmol) was lesser than that of the group B (-1.19±2.82 mmol) (P=.031). Although there were no significant differences in the mean volume of fluid resuscitation and urine output in first 24 hours after injury between the two groups (P= .030), and despite removal of interfering factors, there were significant differences between systemic inflammatory response syndrome and multiple organ dysfunction syndrome score and the percentage of sepsis between two the groups (Pزمینه و هدف: در سالهای اخیر از کسر قلیای پلاسما به عنوان یک مارکر مناسب برای تعیین وضعیت خونرسانی به بافتها و احیا در بیماران ترومایی و پیشگویی پیامد بیماران آسیب دیده استفاده شده است. این مطالعه برای بررسی اثر کسر قلیای پلاسما در پیامد بیماران سوختگی انجام شد. مواد و روشها: این مطالعه هم گروهی Cohort)) و آیندهنگر از پاییز سال 87 لغایت پاییز سال 88 و در بیماران با سوختگی حاد که در کمتر از 6 ساعت در مرکز سوختگی شهید مطهری تهران پذیرش شده بودند، انجام شد. بیماران بر اساس میانگین کسر قلیای 24 ساعت اول آسیب به دو گروه A (میانگین کسر قلیای پلاسما کمتر یا برابر) و B ( بیشتر از 6-) تقسیم شدند. یافتههای بدست آمده با استفاده از نرم افزار آماری SPSS 16 مورد تجزیه و تحلیل آماری قرار گرفتند. یافتهها: در هر گروه 38 بیمار وارد مطالعه شدند. میانگین کسر قلیای پلاسما درگروه) A 18/2±76/7- میلی مول در لیتر) کمتر از گروه B (82/2±19/1- میلی مول در لیتر) بود (P=.031). بیماران دو گروه از نظر درصد سوختگی سطح بدن، سن و جنس اختلاف معنیداری نداشتند ( P> .05). باوجود آنکه میانگین حجم مایع تجویز شده و میانگین برون ده ادرار دو گروه بیماران در 24 ساعت اول بعد از آسیب اختلاف معنیداری نداشت (P= .030)، و علیرغم حذف فاکتورهای مداخلهگر، دو گروه اختلاف معنیداری در نمـره سندرم پاسخ التهـابی سیستمیک (SIRS) ده روز اول بستـری، نمره سندرم اختلال عملکرد ارگانها (MODS SCORES) و میزان درصد عفـونت سیستمیـک (Sepsis) داشتند.05) (Phttps://ijs.ir/article_730374_53e2e733fa0d6ebd1403c58e9357d68e.pdfIranian Journal of Surgery1735-409920Winter20121221The Use of Rib Cartilage in Repairing Cleft Lip Nose Anomalyترمیم دفورمیتی بینی در شکاف لب با استفاده از غضروف دنده2532730375ENF.HafeziAssociate Professor of Plastic Surgery, Iran University of Medical Sciences and Health Services, ST Fatima Hospital,
Tehran, IranBNaghibzadehAKazemi AshtianiAHNohiGNaghibzadehJournal ArticleIntroduction & Objective: Due to cartilage weakness, the tension produced by scars, and congenital soft tissue defects, repairing cleft lip nose deformities (CLND) can present itself as a challenge. These lesions could be neutralized by a strong reinforced scaffold, such as rib cartilage, to keep the nose in its new position. Materials & Methods: In this study two groups of patients were chosen for CLND repair using autologus grafts. In group one, we used septal and ear cartilage for all modifications, and in group two, septal and rib grafts were used for the same purposes. Patients’ pictures, before and after the procedure, were reviewed by two independent surgeons and categorized as: worse, better, good and excellent. The results were compared, using the Mann-Whitney test. Results: Comparing the postoperative results in the two groups, showed that using rib cartilage can be significantly beneficial for CLND cases (P ≤ 0.05). Conclusions: The authors believe that rib cartilage serves as a strong scaffold in CLND repair and is associated with minimal complications.زمینه و هدف: ترمیم دفورمیتیهای شدید بینی در بیماران شکاف لب مادرزادی، اغلب ضایعاتی با شدتهای مختلف بر جای میگذارد. این ضایعات را میتوان به ضعف غضروفها، کشش حاصل از زخمهای بافت نرم و نقصهای مادرزادی آنها نسبت داد. ترمیم این ضایعات مستلزم حمایت بافتهای مستحکم، همچون غضروف دندهای است. مواد و روشها: در این مطالعه، دو گروه از بیماران مبتلا دفورمیتی بینی ناشی از شکاف لب، انتخاب شدند و با پیوند غضروف اتولوگ تحت عمل جراحی قرار گرفتند. در گروه یک از غضروف سپتوم و گوش و در گروه دو از غضروف دنده و سپتوم بهره جویی شد. عکسهای قبل و بعد از عمل جراحی بیماران هر دو گروه توسط دو پزشک مستقل بررسی شدند و نتایج هر گروه در چهار دسته بدتر، بهتر، خوب و عالی طبقهبندی شده و با تست من ویتنی مقایسه شدند. یافتهها: مقایسه نتایج حاصل از اعمال جراحی صورت گرفته در دو گروه، اثر مثبت بهرهگیری از غضروف دندهای را نشان میداد که از نظر آماری نیز معنیدار بود (05/0>=P). نتیجهگیـری: نویسندگان بر این باورند که استفاده از پیوند اتولوگ غضروف دندهای، داربست محکمی جهت ترمیم این دفورمیتی فراهم میآورد و با کمترین میزان عوارض بعد از عمل همراه است.https://ijs.ir/article_730375_63e298ba0a9085a3f01ee61d1ebdbb71.pdfIranian Journal of Surgery1735-409920Winter20121221Evaluation of Diagnostic Value of Neutrophil-Lymphocyte Ratio in Acute and Complicated Appendicitis of Adultsبررسی ارزش تشخیصی نسبت نوتروفیل به لنفوسیت در تشخیص آپاندیسیت حاد و کمپلیکه بالغین3339730376ENMHosseinpourAssistant Professor of General Surgery, Kashan University of Medical Sciences and Health Services, Shahid Beheshti
Hospital, Kashan, IranMArbabiSNazadiMHamsayehJournal ArticleIntroduction & Objective: The neutrophil-lymphocyte ratio test has extensive application in diagnosis of appendicitis, but its accuracy has some contraversies. According to the importance of this disease and to determin the efficiency of this test, this study was done on adults who referred to Shahid Beheshti hospital of Kashan in 2008, with diagnosis of appendicitis. Materials & Methods: In this descriptive-analytic study, blood for measurement of CBC & diffrentiation was collected pre-operatively from 106 patients. The patients according to the histopathology of the appendix were divided in two groups; to positive (acute and complicated Appendicitis) and negative (normal) and the ratio of Neutrophiles to Lymphocits, compared in two groups. Results: In this study, 106 patients with suspicious diagnosis of acute appendicitis were studied. Out of a total 106 patients, 94 patients (88.7%) had positive appendicitis. WBC count was 12798±4181 mm3 in positive appendectomies and 10561±5699 mm3 in negative group (P=0.03). Neutrophil percent was 80±36 % in positive group and 66 ±11% in negative group (P=0.005). Lymphocyte percent was 15±9% in positive group and 24 ±11% in negative group (P=0.013). Neut/Lym ratio percent was 7±5 in positive group and 4 ±3 in negative group (P=0.01). Neut/Lym ratio /8% were males and 38.1% were females, Male to female ratio being 1.6: 1. On histological examination, 86.9% had acute appendicitis whereas 13.1% had normal appendix. Sensitivify, Specificity, Positive predictive Vulue and negative predictive value of Neut/Lym ratio test was respectively: 74%, 67%, 94%, 25% the area under the ROC Curve was 0.730. Conclusions: The Neut/Lym ratio test, in spite of significant difference doesn't have necessary efficiency in diagnosis of acute and complicated appondicitis.زمینه و هدف: تست نسبت نوتروفیل به لنفوسیت در تشخیص آپاندیسیت کاربرد وسیعی دارد که کارایی آن از تناقضاتی برخوردار است. با توجه به اهمیت این بیماری و به منظور تعیین کارایی این تست، مطالعه حاضر در بالغین مبتلا به آپاندیسیت حاد و کمپلیکه در بیمارستان شهید بهشتی کاشان در سال 1387 صورت پذیرفت. مواد و روشها: در یک مطالعه توصیفی ـ تحلیلی، نمونه خون 106 بیمار مشکوک به آپاندیسیت جهت انجام قبل از عمل آپاندکتومی گرفته شد. براساس هیستوپاتولوژی بیماران به دو گروه پاتولوژی مثبت، منفی تقسیم شدند و نسبت نوتروفیل به لنفوسیت در این دو گروه مقایسه شد. جهت تجزیه و تحلیل از آزمون T مستقل و روش آمار Mann – whitney u و منحنی Roc استفاده گردید. یافتهها: در این مطالعه 106 بیمار مشکوک به آپاندیسیت که تحت عمل جراحی آپاندکتومی قرار گرفته بودند مورد مطالعه قرار گرفتند. از 106 مورد آپاندکتومی شده 94 نفر (7/88%) در پاتولوژی آپاندیسیت و 12 نفر (3/11%) آپاندیس نرمال داشتند. تعداد گلبول سفید در گروه آپاندکتومی مثبت 4181 ± 12798 در میلیمتر مکعب و در گروه آپاندکتومی منفی 5699 ± 10561 در میلیمتر مکعب بود (03/0 =P). درصد نوتروفیل در مبتلایان به آپاندیسیت 36±80% و در گروه پاتولوژی منفی 11 ± 66% بود (005/0=P). درصد لنفوسیت در گروه پاتولوژی مثبت 9 ± 15% و در گروه پاتولوژی منفی 11 ± 24% بود (013/0=P). نسبت نوتروفیل به لنفوسیت در گروه پاتولوژی مثبت 5±7 در گروه پاتولوژی منفی 3±4 بود (01/0=P). حساسیت این تست برای نسبت نوتروفیل به لنفوسیت بیش از 5/3، 74%، اختصاصیت 67%، ارزش اخباری مثبت 94% و ارزش اخباری منفی 25% محاسبه شد. سطـح زیر منحنی ROC 73% حاصل شد. نتیجهگیـری: تست نسبت نوتروفیل به لنفوسیت علیـرغم تفاوت معنیدار، فاقد کارایی لازم در تشخیص آپاندیسیت حاد و کمپلیکه میباشد.https://ijs.ir/article_730376_024171472169e7451ee553d2f972223e.pdfIranian Journal of Surgery1735-409920Winter20121221A Case Report of Pelvic Hematoma, Following Rectal Cancer Surgeryگزارش یک مورد هماتوم لگنی به دنبال عمل جراحی سرطان رکتوم4044730377ENMMozafarMAbbas NejadMRSobhiyehResident of Vascular Surgery, Shahid Beheshti University of Medical Sciences and Health Services, Shohadaye
Tajrish Hospital, Tehran, IranMAlborziJournal ArticleFactor XI deficiency, called Hemophilia C, and in comparison with hemophilia A and B, it causes a more unpredictable bleeding, which has no correlation with the blood level of Factor XI. These patients often do not encounter hemorrhagic events, unless they encounter trauma or surgery. This article reports the case of a 52 years male patient that had no known history of clotting disorders, pelvic hematoma formation, following a rectal cancer surgery. In order to assess the caused prolongation of coagulation test Aptt, factor XI deficiency was confirmed. The patient was treated with factor VIla and FFP and bleeding was controlled.کمبود فاکتور یازده هموفیلی Cنامیده میشود و در مقایسه با هموفیلی A و B باعث ابتلا به خونریزی غیرقابل پیشبینیتری میشود که ارتباطی با سطح خونی فاکتور یازده ندارد. این افراد اغلب دچار حوادث خونریزی دهنده نمیشوند، مگر اینکه دچار تروما شده یا تحت عمل جراحی قرار گیرند. این مقاله گزارش یک مورد هموفیلی Cدر یک اقای 52 سالهای است که بدون سابقه بیماری شناخته شده انعقادی، دچار هماتوم لگنی به دنبال جراحی سرطان رکتوم شد و در ارزیابی جهت یافتن علت طولانی شدن تست انعقادی زمان نسبی ترومبین (Aptt)، کمبود فاکتور یازده مسجل شد. بیمار تحت درمان با فاکتـور هفت فعال و پلاسمای تازه یخ زده قرار گرفت و خونریزی کنترل شد.https://ijs.ir/article_730377_cc793bb50b1f3573f1cebf93c09458cd.pdfIranian Journal of Surgery1735-409920Winter20121221Researchپژوهش در جراحی: پژوهش در بخش مراقبتهای ویژه4559730378ENS.A.MirmalekAssistant Professor of General Surgery, Azad University of Medical Sciences and Health Services, Boali Hospital,
Tehran, IranJournal Articleپژوهشهای زیستپزشکی، به دنبال بکار بستن بینشهای به دست آمده از مطالعه روندی زیستشناختی در مراقبتهای بالینی از بیماران میباشند، مدلی که به شکل جایگزین با مفهوم انتقال پژوهش از آزمایشگاه به بالین بیمار تجسم مییابد. در هیچ جای دیگر به اندازه بخش مراقبتهای ویژه (ICU) کنونی، فاصله بین آزمایشگاه پژوهشی تا بالین بیمار تا این حد نزدیک نبوده است. اعمال مراقبت در مورد یک بیمار بسیار بدحال میتواند به طور موجهی به صورت تجربهای مداوم در فیزیولوژی کاربردی در نظر گرفته شود. نظارت بر روندهای فیزیولوژیک در بخش مراقبتهای ویژه، متخصص مراقبتهای ویژه را قادر میسازد که با توجه به موارد تحت مراقبت فرضیههایی را تدوین نموده و این فرضیات را در جریان مداخلات درمانی قرار دهد و برای تأیید یا تکذیب آنها به بررسی مداوم پاسخهای بالینی بپردازد. بخش مراقبتهای ویژه در تحقیقات بالینی از جذابیت خاصی برخوردار است. مشکلاتی که در بیماران بخش مراقبتهای ویژه شدیداً بدحال مشاهده میشود، حاد بوده و زندگی را تهدید میکند، بنابراین بینشی که با انجام این تحقیق بدست میآید، ممکن است بسیار مهم بوده و با عملکرد بالینی مرتبط باشد. بخش مراقبتهای ویژه هزینههای قابل توجهی را در بردارد: 8% از مجموع هزینههای بیمارستان و 0/2% از تولید ناخالص ملی در کانادا و 20% از هزینههای بیمارستان، 8% از تولید ناخالص ملی در آمریکا را به خود اختصاص میدهد. در مراقبت از بیماران بدحال، حجم بالایی از اطلاعات بدست میآید که اطلاعات کامل و جامعی را در یک دوره زمانی تعریف شده از روند یک بیماری برای محقق فراهم مینماید. در این مقاله به بازنگری فرصتهای نادر و چالشهایی که در مطالعات بالینی در بخش مراقبتهای ویژه با آنها مواجهیم، میپردازیم.https://ijs.ir/article_730378_2006425af8ef1735dec9c67d04e2dfe7.pdf