Iranian Journal of Surgery 1735-4099 34 Spring 2026 05 22 A Review of the Role of Microbiomes in Breast Cancer: Challenges and Opportunities مروری بر نقش میکروبیوم‌ها بر سرطان پستان: چالش‌ها و فرصت‌ها 1 10 736405 EN Korosh Shamimi Professor of General Surgery, Tehran University of Medical Sciences, Tehran Hospital َAtiyeh Kalateh Department of Gynecology and Obstetrics, Bentolhoda Hospital, North Khorasan University of Medical Sciences, Bojnord, Iran Shabnam Abedi Master’s Degree in Artificial Intelligence Journal Article This paper explores the impact of the microbiome on breast cancer (BC), one of the most prevalent and dangerous types of cancer in women. While factors such as obesity and family history are recognized as risk factors, the microbiome has emerged as a novel and potential contributor to the onset and prevention of BC. The microbiomes of the breast, gut, and oral cavity can influence estrogen metabolism and inflammation, potentially facilitating the development of cancer. Additionally, research indicates that probiotics may play a role in inhibiting BC development. Given that the microbiome can affect treatment response and its side effects, monitoring microbiome composition and developing new therapeutic strategies could aid in the prevention and improvement of BC treatment outcomes. Due to the sensitivity and complexity of this topic, further research is necessary to gain a more precise understanding of the microbiome's role in BC. مقاله حاضر به بررسی اثرات میکروبیوم بر سرطان پستان، یکی از شایع‌ترین و خطرناک‌ترین انواع سرطان در زنان، می‌پردازد. در حالی که عواملی مانند چاقی و سابقه خانوادگی به‌عنوان عوامل خطرزا شناخته می‌شوند، میکروبیوم به‌عنوان یک عامل جدید و بالقوه در بروز و پیشگیری از سرطان پستان مورد توجه قرار گرفته است. میکروبیوم‌های موجود در سینه، روده و دهان می‌توانند بر متابولیسم استروژن و فرایندهای التهابی تأثیر گذاشته و در نتیجه، بروز سرطان را تحریک نمایند. افزون بر این، شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد پروبیوتیک‌ها می‌توانند در مهار سرطان پستان مؤثر باشند. از آنجایی که میکروبیوم ممکن است بر پاسخ به درمان و عوارض جانبی آن تأثیر داشته باشد، نظارت بر ترکیب میکروبیوم و توسعه استراتژی‌های درمانی جدید می‌تواند به بهبود نتایج درمان سرطان پستان کمک کند. با توجه به اهمیت و پیچیدگی این موضوع، نیاز مبرمی به تحقیقات بیشتر برای درک دقیق‌تر نقش میکروبیوم در این زمینه احساس می‌شود.

https://ijs.ir/article_736405_1bce8d21cfcb4a07dd58d3a5e1295d2a.pdf

Iranian Journal of Surgery 1735-4099 34 Spring 2026 05 22 The relationship between molecular subtypes and MR perfusion in patients with brain meningioma تعیین ارتباط بین یافته‌های MR Perfusion و ساب تایپ‌های مولکولی با تایپ‌های مننژیوم مغزی 11 22 736407 EN Abbas Amirjamshidi Professor of Neurosurgery, Tehran University of Medical Sciences and Health Services, Sina Hospital, Tehran, Iran Ali Jafarpor Assistant, Department of Neurosurgery, Department of Neurosurgery, Tehran University of Medical Sciences, Sina Hospital Hesam Ghadirian Assistant Professor, Department of Neurosurgery, Department of Neurosurgery, Tehran University of Medical Sciences, Sina Hospital Ahmad Porrashidi Assistant Professor, Department of Neurosurgery, Department of Neurosurgery, Tehran University of Medical Sciences, Sina Hospital Korosh Karimi Yarandi Associate Professor, Department of Neurosurgery, Department of Neurosurgery, Tehran University of Medical Sciences, Sina Hospital Maryam Farsi Expert, Imaging Center, Imam Khomeini Hospital, Tehran University of Medical Sciences Atiyeh Ashhan Medical Student, Tehran University of Medical Sciences Journal Article Background and Objective: Meningiomas are the most common primary brain tumors, accounting for 15 to 20% of all primary brain tumors. Differentiating between malignant and benign meningiomas before surgery is essential for treatment planning and prognostic assessment. One proposed method for differentiating malignant from benign meningiomasis magnetic resonance perfusion (MR perfusion), but limited studies have been conducted in this respect. Therefore, this study aimed to determine the relationship between molecular subtypes and MR perfusion in patients with meningiomas. Materials & Methods: In this cross-sectional study, all patients with brainmeningiomas referred to Sina Hospital in Tehran between 2021 and 2024 were evaluated prospectively. MR perfusion was done for patients. After brain surgery, pathological samples were obtained from the patients, and in addition to determining the conventional tumor grade, molecular studies including Ki-67, EGFR amplification, and S100 were performed by the pathologist, and the results were recorded. The relationship between MR perfusion parameters (relative cerebral blood volume (rCBV), relative cerebral blood flow (rCBF), and mean transit time) with tumor-related data was assessed. The significance level was considered less than 0.05. Results: Twenty-five patients were studied. The mean age was 55.08±12.07 years, and 17 patients (68%) were female. The most common presentation (76%) was headache. The findings showed that rCBV and rCBF were statistically significantly different between low-grade and high-grade tumors (P-values < 0.05). Although the calculated cut-offs for rCBV and rCBF (7.55 and 6.94, respectively) were useful for differentiating the different grades of disease, neither was statistically significant (P-value: 0.05 and P-value: 0.1, respectively). Also, patients with higher Ki67 levels had higher rCBV and rCBF (P-value < 0.05 for both). Conclusion: MR perfusion values (rCBV and rCBF) have statistically significant differences between different grades of meningioma. زمینه و هدف: مننژیوم‌ها شایع‌ترین تومورهای اولیه مغز هستند که ۱۵ تا ۲۰ درصد از کل تومورهای اولیه مغز را تشکیل می‌دهند. تمایز بین مننژیوم‌های بدخیم و خوش‌خیم قبل از جراحی، هم برای برنامه‌ریزی درمان و هم برای ارزیابی پیش‌آگهی مهم است. یکی از روشهای پیشنهـاد شده برای افتـراق مننژیومهای بدخیم از خوش خیم، استفـاده از MR Perfusion است؛ اما تا کنون مطالعات محدودی بر روی توانایی افتراق انواع مننژیومها با MR Perfusion انجام شده است. بنابراین مطالعه با هدف تعیین ارتباط بین ساب تایپهای مولکولی با MR Perfusion در بیماران مبتلا به مننژیوم مغزی انجام شد. مواد و روش‌ها: در این مطالعه آیندهنگـر، تمامی بیمـاران مبتلا به مننـژیوم مغزی مراجعه کننده به بیمارستان سینای تهران در سالهای ۱۴۰۰ تا ۱۴۰۳ مـورد بررسی قـرار گرفتند. بیمارانی که معیارهای ورود به مطالعه را داشتند، پس از بستری شدن، تحت MR Perfusion مغز قرار گرفتند. پس از عمل نیز نمونه پاتولوژیک از بیماران به دست آمد و علاوه بر تعیین گرید Conventional تومـور، بررسیهای مولکـولی شامـل ki67 EGFR Amplification, S100, توسـط پاتولـوژیست انجـام و نتـایج ثبـت شـد. در نهایت اطلاعـات به دسـت آمده از MR Perfusion با یافتههای پاتولـوژیک جهت بررسی ارتبـاط بین ساب تایپهای مولکولی با MR Perfusion در بیمـاران مبتلا به مننـژیوم مغـزی و همچنیـن توانایی تشخیصی پارامتـرهای MR Perfusion برای تشخیص گـریدهای مختلـف مننـژیوما مـورد تحلیل قـرار گرفت. جهت بررسی تفـاوت بین گـروهها در متغیـرهای پیوسته، از آزمون OVA (Pairwise Bonferroni)استفاده گردید. سطح معنیداری کمتر از 05/0در نظر گرفته شد. یافته‌ها: بیست و پنج بیمار بررسی شدند. میانگین سنی آنها 07/12 ± 08/55 سال بود و 17 بیمار (68%) زن بودند. Ki67، ۴ بیمار (۱۶%) بیشتر از ده درصد، ۱ بیمار ۵-۱۰ درصد (4%) و در 20 بیمار (۸۰%) در محدوده کمتر از ۵ درصد بود. EGFR در تمام بیماران منفی بود و S100 تنهـا در یک بیمار Strongly Positive (4%) بود. شایعتـرین تظاهـر بیمـاری (76%)، سردرد بود. یافتهها نشان دهنده این موضوع بود که rCBV وrCBF اختلاف آماری معنیداری بین تومورهای گرید پایین با تومورهای گرید بالا داشتند (P-values < 0.05) و در مننژیومهای آناپلاستیک، این شاخصها به طور معنیداری اعداد بالاتری را نسبت به سایر انواع مننژیومها داشتند. اگرچه مقـادیر Cut-off محاسبه‌ شـده برای rCBV و rCBF از لحـاظ کاربرد بالینی قابل‌توجه بودند، اما از نظر آماری معنادار نبودند. نتیجه‌گیـری: مقادیر MR Perfusion (rCBV و rCBF) تفاوت آماری معنیداری بین گریدهای مختلف مننژیوما دارد و ممکن است بتوان از آنها به عنوان پارامتر تشخیصی پیش از عمل برای مدیریت بهتر بیماران مبتلا به این تومورها استفاده کرد.

https://ijs.ir/article_736407_27b4dcc0dbab238b2ceefdf492413389.pdf

Iranian Journal of Surgery 1735-4099 34 Spring 2026 05 22 The Relationship Between the Systemic Inflammatory-Immunity Index and Acute Postoperative Pain Severity Following Traumatic Hip Fracture Surgery in Elderly Patients with Rheumatoid Arthritis ارتباط بین شاخص ایمنی – التهابی سیستمیک و شدت درد حاد پس از عمل جراحی شکستگی تروماتیک لگن در بیماران سالمند مبتلا به آرتریت روماتوئید 23 32 736409 EN Arezo Qasem Beglou Assistant Professor, Department of Rheumatology, Faculty of Medicine, Tabriz University of Medical Sciences, Imam Reza Hospital Parham Maroufi Associate Professor, Department of Orthopaedic Surgery, Faculty of Medicine, Tabriz University of Medical Sciences, Imam Reza Hospital Journal Article Background and Objective: Traumatic hip fractures in elderly patients with rheumatoid arthritis are associated with significant postoperative pain that adversely impacts recovery and overall quality of life. Identification of reliable biomarkers, such as the systemic inflammatory-immunity index, may enhance the prediction of pain severity and refine pain management strategies. This study aims to investigate the role of the systemic inflammatory-immunity index in predicting postoperative pain outcomes, ultimately improving care for this vulnerable population through personalized, evidence-based approaches. Materials & Methods: This descriptive cross-sectional study was conducted in the winter of 2024 at Shahid and Imam Reza Hospitals, affiliated with Tabriz University of Medical Sciences. A total of 112 elderly patients with rheumatoid arthritis were recruited via convenience sampling. Demographic characteristics, clinical factors, and biomarkers (neutrophil, lymphocyte, and platelet counts) were collected to compute the systemic inflammatory-immunity index. Postoperative pain severity, opioid consumption, and hemodynamic parameters were assessed for their correlation with the systemic inflammatory-immunity index using Pearson correlation coefficients. Results: Correlation analyses demonstrated a significant positive relationship between the systemic inflammatory-immunity index during hospitalization and acute postoperative pain severity, as measured by the pain intensity scale, within the first four hours post-surgery. The strongest correlation with the Visual Analog Scale (VAS) score was recorded at the second postoperative hour (R=0.658, P=0.009). Additionally, significant correlations were found at the first hour (R=0.596, P=0.014), third hour (R=0.488, P=0.026), and fourth hour (R=0.452, P=0.036); however, these correlations progressively diminished and were non-significant in subsequent hours. Conclusion: The systemic inflammatory-immunity index is a valuable predictor of postoperative pain severity, hemodynamic instability, and extended hospital stays among elderly patients with rheumatoid arthritis. زمینه و هدف: شکستگی‌های تروماتیک لگن در بیماران سالمند مبتلا به آرتریت روماتوئید با درد قابل‌توجه پس از عمل همراه هستند که می‌تواند به‌طور نامطلوبی بر روند بهبودی و کیفیت زندگی تأثیر بگذارد. شناسایی نشانگرهای زیستی قابل‌اعتماد، مانند شاخص ایمنی – التهابی سیستمیک، می‌تواند به پیش‌بینی شدت درد و بهینه‌سازی راهبردهای مدیریت درد کمک کند. این مطالعه با هدف پاسخ به خلأ موجود در درک نقش شاخص ایمنی – التهابی سیستمیک در درد پس از عمل انجام شده و تلاش دارد از طریق رویکردهای شخصی‌سازی‌شده و مبتنی بر شواهد در مدیریت درد، پیامدهای بیماران این جمعیت آسیب‌پذیر را بهبود بخشد. مواد و روش‌ها: این مطالعه مقطعی توصیفی در زمستان سال 1403 در بیمارستان‌های شهدا و امام رضا، وابسته به دانشگاه علوم پزشکی تبریز، انجام شد و ۱۱۲ بیمار سالمند مبتلا به آرتریت روماتوئید از طریق نمونه‌گیری در دسترس وارد مطالعه شدند. داده‌های مربوط به ویژگی‌های جمعیت‌شناختی، عوامل بالینی و نشانگرهای زیستی (شمارش نوتروفیل‌ها، لنفوسیت‌ها و پلاکت‌ها) برای محاسبه شاخص ایمنی – التهابی سیستمیک جمع‌آوری شد. شدت درد، مصرف اپیوئید و پارامترهای همودینامیک پس از عمل به‌منظور ارزیابی ارتباط آن‌ها با شاخص ایمنی – التهابی سیستمیک اندازه‌گیری گردید؛ برای تعیین میزان ارتباط از آزمون ضریب همبستگی پیرسون استفاده شد. یافته‌ها: تحلیل همبستگی نشان داد که بین مقدار شاخص ایمنی – التهابی سیستمیک حین بستری در بیمارستان و شدت درد حاد پس از عمل (بر اساس مقیاس شدت درد) در ساعات اولیه (4 ساعت اولیه) پس از جراحی، ارتباط مثبت و معناداری وجود دارد. بیشترین میزان همبستگی بین شاخص ایمنی – التهابی سیستمیک و نمره VAS در ساعت دوم پس از عمل مشاهده شد (658/0+=r و 009/0=P). این همبستگی در ساعات اول (596/0+=r و 014/0=P) و سوم (488/0+=r و 026/0=P) و چهارم (452/0+=r و 036/0=P) پس از جراحی معنادار بود، اما در ساعات بعدی به‌تدریج کاهش یافت و معنادار نشد. نتیجه‌گیـری: شاخص ایمنی – التهابی سیستمیک رابطه معناداری با شدت درد پس از عمل، ناپایداری همودینامیک و افزایش طول مدت بستری در بیمارستان در بیماران سالمند مبتلا به آرتریت روماتوئید دارد.

https://ijs.ir/article_736409_1e5e838e96881e53da1c67e424376026.pdf

Iranian Journal of Surgery 1735-4099 34 Spring 2026 05 22 Thoracotomy vs. Thoracoscopy For Empyema: A Retrospective Study مقایسه توراکوتومی و توراکوسکوپی در درمان آمپیم مرحله ۲: یک مطالعه گذشته‌نگر 33 38 738074 EN M Beheshti Monfared Department of Surgery, School of Medicine, Shahid Beheshti Hospital, Qom University of Medical Sciences M Eshraghi Associate Professor, Department of Thoracic Surgery, Faculty of Medicine, Qom University of Medical Sciences, Shahid Beheshti Hospital S.J Eshagh Hosseini Associate Professor of Colorectal Surgery, Department of Surgery, School of Medicine, Qom University of Medical Sciences M Shamekhi Amiri Assistant Professor, Department of Vascular Surgery and Endovascular Therapy, Faculty of Medicine, Qom University of Medical Sciences, Beheshti Hospital of Qom, Qom, Iran Sh Ghasemi Assistant Professor of Biostatistics, Department of Biostatistics and Epidemiology, School of Health, Qom University of Medical Sciences Journal Article Background and Objective: Empyema is characterized by a pus-filled collection in the thoracic cavity, usually resulting from an infection in the pleural space, often due to bacterial pneumonia. This study aims to compare the complications, pain intensity, length of hospitalization, and outcomes associated with two treatment methods, thoracotomy and thoracoscopy, in patients with stage 2 empyema. Materials & Methods: This retrospective cohort study included patients hospitalized at Shahid Beheshti Hospital in Qom, Iran, from 2021 to 2023. Sampling was performed using a two-stage stratified random method. Patient information, including medical history, clinical examinations, and demographic data, was recorded. Statistical analyses were conducted using SPSS software, with a significance level set at 0.05. Results: Baseline demographic and clinical characteristics were comparable between the two groups. Patients who underwent thoracoscopy had significantly lower postoperative pain scores (4.87 ± 1.1 vs. 8.8 ± 0.5; P = 0.001), shorter hospital stay (3.47 ± 0.6 vs. 7.03 ± 0.5 days; P = 0.001), faster surgical site healing (1.14 ± 0.46 vs. 4.43 ± 0.61 weeks; P = 0.001), and a lower 30-day readmission rate (23.2% vs. 45.5%; P = 0.001) compared with the thoracotomy group. Mortality was lower in the thoracoscopy group (0% vs. 2.7%), although the difference was not statistically significant (P = 0.081). Conclusion: Thoracoscopy is a superior surgical approach compared to thoracotomy for managing empyema, as it results in fewer complications and promotes faster patient recovery. زمینه و هدف: آمپیـم یک عفـونت فضای پلـور است که معمـولاً در اثر پنومـونی و افیوژن پاراپنومونیک ایجاد می‌شود. آمپیم مرحله ۲ (فیبرینوپورولنت) اغلب نیازمند درمان جراحی است. این مطالعه با هدف مقایسه پیامدهای توراکوتومی و جراحی توراکوسکوپی کمک‌گرفته با ویدئو (VATS) انجام شد. مواد و روش‌ها: این مطالعه کوهورت گذشته‌نگر شامل بیماران مبتلا به آمپیم مرحله ۲ بود که در بیمارستان شهید بهشتی، قم، ایران طی سال‌های ۲۰۲۱ تا ۲۰۲۳ درمان شدند. بیماران در دو گروه توراکوتومی یاVATS قرار گرفتند. پیامدهای مورد بررسی شامل درد پس از عمل (VAS)، مدت بستری در بیمارستان، زمان ترمیم زخم، بستری مجدد و مرگ‌ومیر بود. تحلیل آماری با استفاده از نرم‌افزارSPSS نسخه ۲۶ انجام شد و (05/0P > ) از نظر آماری معنی‌دار در نظر گرفته شد. یافته‌ها: در مجمـوع ۲۲۴ بیمار (۱۱۲ نفر در هر گروه) وارد مطالعه شدند. گروهVATS در مقایسه با توراکوتومی، درد کمتر پس از عمل، مدت بستری کوتاه‌تر و ترمیم سریع‌تر زخم را نشان داد (001/0P = ). همچنین میزان بستری مجدد در گروهVATS کمتر بود (001/0P = ). میزان مرگ‌ومیر در گروه توراکوتومی بیشتر بود، اما این تفاوت از نظر آماری معنی‌دار نبود (081/0P = ). نتیجه‌گیـری: VATS در مقایسه با توراکوتومی در بیماران مبتلا به آمپیم مرحله ۲ با پیامدهای کوتاه‌مدت بهتر پس از عمل همراه بود؛ از جمله کاهش درد، کوتاه‌تر شدن مدت بستری و کاهش میزان بستری مجدد.

https://ijs.ir/article_738074_23cedfd4ea7473050756220b0c51f6bf.pdf

Iranian Journal of Surgery 1735-4099 34 Spring 2026 05 22 Predicting Ostomy Adjustment Based on Spiritual Well-Being in Patients with an Intestinal Ostomy پیش‌بینی سازگاری با استومی بر اساس سلامت معنوی در بیماران دارای استومی روده‌ای 39 50 736413 EN Mohadeseh Hadi-Foroushani Iranian Cancer Control Center (MACSA),Isfahan University of Medical Science, Isfahan, Iran Ladan Naseh 2Operating and Nursing Department, Shahrekord University of Medical Sciences, Shahrekord, Iran Mostafa Roshanzadeh Operating and Nursing Department, Shahrekord University of Medical Sciences, Shahrekord, Iran Journal Article Background and Objective: After ostomy surgery, patients experience many changes in their appearance and body function which they have to accept these changes and adjust with an ostomy and a new lifestyle.Religion and spirituality play an important role in people's well-being, adaptation, acceptance of treatment and lifestyle afterwards. The present study was conducted to evaluating the relationship between spiritual well-being and psychosocial adjustment with ostomy. Materials & Methods: This descriptive–analytical study was conducted in four surgical outpatient clinics affiliated with Isfahan University of Medical Sciences. A total of 130 patients were recruited using convenience sampling. Data were collected using a researcher-developed demographic–clinical questionnaire, Paloutzian and Ellison (1982) Spiritual Well-being (SWB) questionnaire, and Ostomy Adjustment Inventory (OAI-23) developed by Simmons et al. (2009). Data analysis was performed using SPSS software (version 17) and included both descriptive and inferential statistics(independent t-tests, ANOVA, regression analysis, Mann–Whitney and Kruskal–Wallis). The level of statistical significance was set at p<0.05. Results: The mean score of the spiritual well-being and Psychosocial adjustment were 97.40 ± 14.819 and 47.83 ± 17.211 respectively.The multiple linear regression model showed that the dimensions of spiritual well-being explained approximately 59.5% of the variance in ostomy adjustment (R = 0.772, R² = 0.595, adjusted R² = 0.586). Within this model, religious well-being had the strongest contribution to ostomy adjustment (β = 0.772, p = 0.018). Conclusion: Based on these findings, nurses as the main providers of health care, need to pay more attention to patient’s spiritual needs and try to improve their spiritual wellbeing, as a source for psychosocial adjustment with ostomy, by providing appropriate nursing support, training and counseling. زمینه و هدف: پس از انجام جراحی استومی، بیماران با دگرگونی‌های قابل‌توجهی در ظاهر و عملکرد بدن مواجه می‌شوند و ناگزیرند این شرایط جدید را پذیرفته و خود را با استومی و سبک زندگی متفاوت پس از آن سازگار کنند. دین و معنویت از عوامل مؤثر بر سلامت، توان سازگاری، پذیرش درمان و مدیریت سبک زندگی بیماران به شمار می‌روند. از این‌رو، پژوهش حاضر با هدف بررسی همبستگی بین سازگاری روانی اجتماعی و سلامت معنوی در بیماران دارای استومی انجام شد. مواد و روش‌ها: این مطالعه توصیفی ـ تحلیلی در 4 درمانگاه جراحی وابسته به دانشگاه علوم پزشکی اصفهان اجرا شد. تعداد ۱۳۰ بیمار به روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب شدند. ابزارهای گردآوری داده‌ها شامل یک پرسشنامه اطلاعات دموگـرافیک ـ بالینی پژوهشگر ساخته، پرسشنامه سلامت معنوی پولوتزین و الیسون (1982) و مقیاس سازگاری با استومی سیمونز و همکارانش (2009) بود. تجـزیه‌ و تحلیل داده‌ها به کمک نرم‌افزارSPSS نسخه ۱۶ و با استفاده از آمار توصیفی و استنباطی (تی مستقل، آنالیز واریانس، آنالیز رگرسیون، کروسکال والیس و من ویتنی) انجام شد. سطح معناداری تمامی آزمونها 05/0 در نظر گرفته شد. یافته‌ها: میانگیـن نمره سلامت معنوی و سازگاری به ترتیب 40/97 و 83/47 بود. مدل رگرسیون خطی چندگانه نشان داد که ابعاد سلامـت معنـوی حدود 5/59% از واریانس سازگاری با استومی را توضیح می‌دهند (772/0=R، 595/0=R²؛ 586/0=R² تعدیل شده). در این مدل، بعد سلامت مذهبی بیشترین نقش را داشت (032/0 β = و 902/0.(P = نتیجه‌گیری: بر پایه این یافته‌ها، ضروری است پرستاران به‌عنوان ارائه دهندگان اصلی مراقبت، توجه بیشتری به سلامت معنوی بیماران داشته باشند و از طریق ارائه حمایت، آموزش و مشاوره مناسب، در تقویت سلامت معنوی آنان به‌عنوان عاملی مؤثر در ارتقای سازگاری روان‌اجتماعی با استومی نقش‌آفرینی کنند.

https://ijs.ir/article_736413_46da5a5e8c32998a12a9fa08d750f1b6.pdf

Iranian Journal of Surgery 1735-4099 34 Spring 2026 05 22 Satisfaction and Effectiveness of Virtual Education Among Clinical Dental Students رضایت‌مندی و اثربخشی آموزش مجازی در میان دانشجویان بالینی دندان‌پزشکی 50 55 736414 EN Tanaz Pourlak Assistant Professor of Maxillofacial Surgery, Department of Maxillofacial Surgery, Faculty of Dentistry, Tabriz University of Medical Sciences Marjan Dehdilani Assistant Professor of Anesthesiology, Department of Anesthesiology, Faculty of Medicine, Tabriz University of Medical Sciences ُShima Pasha Abgarmi Dental Student, Department of Maxillofacial Surgery, Faculty of Dentistry, Tabriz University of Medical Sciences Journal Article Background and Objective: The rapid advancement of information and communication technology has revolutionized higher education, particularly within the medical and dental fields. Virtual education serves as a critical component of the learning process, providing students with enhanced access and flexibility, while also presenting challenges that warrant careful consideration. This study aims to evaluate the satisfaction levels of clinical dental students at Tabriz University of Medical Sciences with respect to virtual education and to identify the key factors influencing their learning experience. Materials & Methods: A cross-sectional analytical study was conducted involving 165 clinical dental students who had completed at least one theoretical course through virtual education. Data were collected using a structured questionnaire developed by Houri et al. in 2022, which assessed various dimensions of online learning, including content delivery, professor-student interaction, technical support, and evaluation methods. The data were analyzed using SPSS software version 26, applying descriptive statistics, independent t-tests, and one-way ANOVA to explore differences in satisfaction based on gender, academic semester, and year of entry. The Pearson correlation coefficient was employed to examine the relationships between satisfaction scores and demographic factors, with a significance threshold set at a P-value of less than 0.05. Results: Overall satisfaction scores ranged from 27 to 78, yielding a mean of 47.05 ± 8.6, indicating a moderate to high level of satisfaction with virtual education. Statistically significant differences in satisfaction levels were not observed between female (47.36 ± 8.41) and male students (46.84 ± 8.7) (P = 0.620), across academic semesters (seventh semester 46.18 ± 9.53, ninth semester 47.9 ± 3.8, and eleventh semester 46.18 ± 9.53) (P = 0.600), or between years of entry (2018 47.08 ± 13.8, 2019 47.3 ± 3.8, and 2020 46.18 ± 9.53) (P = 0.600). Conclusion: The findings of this research suggest that virtual education is an effective means for delivering theoretical knowledge in the field of dental education. Nonetheless, it is essential to enhance interactive elements, adopt blended learning models, and strengthen technical support to increase student engagement and improve learning outcomes. This study underscores the necessity for ongoing assessment and refinement of virtual education strategies to better align with the educational needs of students. زمینه و هدف: توسعه سریع فناوری اطلاعات و ارتباطات آموزش عالی را به‌ویژه در حوزه‌های پزشکی و دندان‌پزشکی متحول ساخته است. آموزش مجازی به‌عنوان جزء اساسی فرایند یادگیری، دسترسی و انعطاف‌پذیری بیشتری برای دانشجویان فراهم می‌سازد، در حالی که چالش‌هایی نیز ایجاد می‌کند که باید مورد توجه قرار گیرند. این مطالعه با هدف ارزیابی سطح رضایت دانشجویان بالینی دندان‌پزشکی دانشگاه علوم پزشکی تبریز از آموزش مجازی و شناسایی عوامل اصلی مؤثر بر تجربه یادگیری آنان انجام شد. مواد و روش‌ها: مطالعه تحلیلی مقطعی بر روی ۱۶۵ دانشجوی بالینی دندان‌پزشکی که حداقل یک درس نظری را به‌صورت آمـوزش مجـازی گـذرانده بودند، انجام گرفت. داده‌ها با استفاده از پرسش‌نامه ساختاریافتهLMS (توسط هوری و همکاران در سال 2022) شامل ارزیابی جنبه‌های مختلف یادگیری آنلاین از جمله نحوه ارائه محتوا، تعامل استاد و دانشجو، پشتیبانی فنی و روش‌های ارزیابی گردآوری شد. داده‌ها با نرم‌افزار SPSS نسخه ۲۶ تحلیل و از آمار توصیفی، آزمون تی مستقل و تحلیل واریانس یک‌طرفه برای بررسی تفاوت‌های رضایت بر اساس جنس، ترم تحصیلی و سال ورود استفاده گردید. ضریب همبستگی پیرسون برای بررسی ارتباط بین نمرات رضایت و عوامل جمعیت‌شناختی به‌کار رفت؛ P-Value کمتر از 05/0 معنادار در نظر گرفته شد. یافته‌ها: دامنه نمـرات رضایت کلی بین ۲۷ تا ۷۸ با میانگین 6/8 ± 05/47 به‌دست آمد که نشان‌دهنده سطح رضایت متوسط تا بالا از آمـوزش مجـازی بود. از نظـر سطـح رضایتمندی تفـاوت آماری معناداری بین دانشجویان دختر (41/8 ± 36/47) و پسر (84/8 ± 7/46) (620/0=p)، ترم‌های مختلف تحصیلی (ترم هفت برابر 53/9 ± 18/46 و ترم نه برابر 3/8 ± 9/47 و ترم یازده برابر (53/9 ± 18/46) (600/0=p) و سال‌های ورود (سال 1397 برابر 13/8 ± 08/47 و سال 1398 برابر 3/8 ± 9/47 و سال 1399 برابر (53/9 ± 18/46) (600/0=p) مشاهده نشد. نتیجه‌گیـری: یافته‌ها نشان می‌دهند که آموزش مجازی ابزار مؤثری برای انتقال دانش نظری در آموزش دندان‌پزشکی است. با این حال، بهبود تعامل، به‌کارگیری مدل‌های آموزش ترکیبی و تقویت پشتیبانی فنی برای ارتقای مشارکت دانشجویان و پیامدهای یادگیری ضروری است. این مطالعه بر نیاز به ارزیابی و بهبود مستمر راهبردهای آموزش مجازی جهت تطبیق بهتر با نیازهای آموزشی دانشجویان تأکید دارد.

https://ijs.ir/article_736414_1d0ea5b1b411710e9e9e7f27a64fa0ca.pdf

Iranian Journal of Surgery 1735-4099 34 Spring 2026 05 22 Using the intramedullary nails with just one interlocking screw with wonderful outcomes استفاده از نیل‌های اینترامدولری با تنها یک پیچ اینترلاک و نتایج آن 56 63 736416 EN AR Ahmadi Abdashti Orthopedic Surgeon and Researcher at Musculoskeletal Injuries Research Center, Shahid Beheshti University of Medical Sciences Reza Zandi Associate Professor of Orthopedic Surgery, Musculoskeletal Injuries Research Center, Shahid Beheshti University of Medical Sciences Mohamad Rahmanian General Physician, Musculoskeletal Injuries Research Center, Shahid Beheshti University of Medical Sciences Journal Article Background and Objective: Distal tibial fractures, particularly those involving the diaphysis-metaphysis junction, represent a significant challenge in orthopedic trauma management, typically resulting from high-energy axial and rotational forces. Intramedullary nailing (IMN) has gained prominence as a standard treatment modality due to its associated benefits, including lower rates of wound complications, reduced operative duration, and accelerated postoperative rehabilitation. While the utilization of two or more distal interlocking screws is the conventional standard for achieving adequate construct stability, this is frequently precluded in distal fractures by restricted bone stock. This report evaluates the clinical feasibility and efficacy of IMN fixation utilizing a solitary distal interlocking screw in cases where additional screw placement is anatomically limited. Materials & Methods: We present the case of a 38-year-old male who sustained a spiral fracture of the distal tibia accompanied by an associated proximal fibular fracture. The patient underwent surgical stabilization via an intramedullary nail secured by a single distal interlocking screw. Clinical and radiographic outcomes were assessed throughout a 6-month follow-up period to evaluate fracture healing and functional recovery. Results: Clinical and radiographic assessments during the 6-month follow-up revealed no evidence of implant failure, fracture displacement, malunion, nonunion, or limb-length discrepancy. The patient achieved excellent functional outcomes, evidenced by an American Orthopaedic Foot & Ankle Society (AOFAS) score of 85 and a Visual Analog Scale (VAS) pain score of 1–2. Conclusion: In simple, non-comminuted distal tibial fractures, the use of an intramedullary nail with a single distal interlocking screw constitutes a viable and safe therapeutic strategy when anatomical constraints preclude standard multi-screw fixation. While this approach benefits from the inherent advantages of intramedullary nailing, these findings should be corroborated by further prospective, comparative studies to establish definitive clinical guidelines for such complex scenarios. زمینه و هدف: شکستگی‌های دیستال تیبیا به‌ویژه در ناحیه دیافیز - متافیز، از جمله آسیب‌های چالش‌برانگیز ارتوپدی محسوب می‌شوند و معمولاً به علت وارد آمدن نیروهای محوری و چرخشی ایجاد می‌گردند. درمان این شکستگی‌ها با استفاده از نیل اینترامدولری (IMN) در سال‌های اخیر به دلیل مزایایی مانند عوارض زخم کمتر، زمان جراحی کوتاه‌تر و توانبخشی سریع‌تر، رایج‌تر شده است. درحالی‌که قرار دادن دو یا سه پیچ اینترلاک دیستال برای تثبیت مناسب نیل توصیه می‌شود، در برخی موارد به‌ویژه شکستگـی‌های بسیار دیستال، فضای کافی برای این امر وجـود ندارد. ارزیابی امکان‌پذیری و اثربخشی استفـاده از یک پیچ اینتـرلاک دیستال در فیکساسیون شکستگی ساده دیستال تیبیا با استفاده از IMN، در شرایطی که قـرار دادن پیچ‌های بیشتر امکان‌پذیر نیست. مواد و روش‌ها: یک بیمار مرد ۳۸ ساله با شکستگی اسپیرال دیستال تیبیا و شکستگی پروگزیمال فیبولا، تحت درمان با نیل اینتـرامدولری و تنها یک پیچ اینتـرلاک دیستال قرار گـرفت. بیمار به مدت ۶ ماه پیگیـری شد و نتایج رادیولـوژیک و بالینی بررسی گردیدند. یافته‌ها: در مدت پیگیری، هیچ‌گونه عارضه‌ای مانند جابجایی، بدجوش‌خوردن، عدم جوش‌خوردگی یا کوتاه شدن اندام مشاهده نشد. بیمار با نمره AOFAS معادل 85 و VAS برابر با 1–2، عملکرد و رضایت‌مندی مطلوبی را گزارش کرد. نتیجه‌گیـری: در شکستگی‌های ساده و غیر چندتکه دیستال تیبیا، استفاده از نیل اینترامدولری همراه با تنها یک پیچ اینترلاک دیستال، در صورت محدودیت فضای استخوانی، می‌تواند روشی مؤثر و ایمن باشد. با توجه به مزایای چشم‌گیر روش IMN نسبت به دیگر روش‌ها، این رویکرد می‌تواند به‌عنوان یک گزینه درمانی در شرایط خاص مدنظر قرار گیرد. انجام مطالعات وسیع‌تر و مقایسه‌ای جهت تعمیم این نتایج ضروری است.

https://ijs.ir/article_736416_3bd5c907dd2c82d2c2278016ed460adc.pdf

Iranian Journal of Surgery 1735-4099 34 Spring 2026 05 22 Surgical Wound Healing Using Polyurethane Dressings Incorporated with Walnut Leaf Extract ترمیم زخم‌های جراحی با پانسمان پلی یورتان حاوی عصاره برگ درخت گردو 64 77 736431 EN Fatemeh Poodineh Hajipoor Ph.D. in Biomedical Engineering, Zahedan University of Medical Sciences, Zahedan, Iran Hadi Hosseini Ph.D. in Microbiology, Zahedan University of Medical Sciences, Zahedan, Iran Journal Article Background and Objective: Skin loss may occur due to various causes, including genetic disorders, acute trauma, chronic wounds, or even surgical interventions. Dressings can accelerate wound healing by protecting the wound from bacterial contamination and providing a favorable environment for tissue repair. Moist wound dressings are particularly effective in preventing dressing-related injuries, managing exudates, and minimizing discomfort and pain. In this study, a polyurethane-based film incorporated with walnut leaf extract was developed and evaluated. Materials & Methods: To prepare the polyurethane biofilm, a 12% polyurethane solution was formulated using tetrahydrofuran and dimethylformamide (50:50). Walnut leaf extract was then added at concentrations of 1%, 2%, and 4% (w/w), followed by casting into Teflon molds. Physicochemical and mechanical properties were assessed using Fourier-transform infrared spectroscopy (FTIR), light transmittance, swelling behavior in phosphate-buffered saline (PBS), degradation analysis, and cytotoxicity testing. The tensile strength of the films decreased with increasing extract content, while flexibility improved. Results: Due to the diverse chemical constituents of the extract, elongation at break increased from 38.4 ± 4.7% to 68.24 ± 11.3%. Swelling capacity in PBS rose from 76% for pure polyurethane to 96% for films containing 4% extract. MTT assay results indicated no cytotoxicity for films containing 1% and 2% extract, whereas the 4% extract film exhibited cytotoxic effects. Conclusion: Based on the analytical data and SEM observations of L929 fibroblast cells cultured on the films, it can be concluded that polyurethane films containing 2% walnut leaf extract provide optimal mechanical, chemical, physical, and biological properties, making them suitable candidates for skin tissue applications in surgical wound healing. زمینه و هدف: از دست دادن پوست، می‌تواند به دلایل بسیاری از جمله اختلالات ژنتیکی، ترومای حاد، زخم‌های مزمن و یا حتی مداخله جراحی رخ دهد. پانسمانها میتوانند با محافظت زخم از باکتریها و ایجاد محیطی مناسب روند بهبودی زخم را تسریع کنند. پانسمان ابزاری مؤثر برای بهبود زخم مرطوب است و به ویژه در پیشگیری از آسیبهای مربوط به پانسمانها، مدیریت ترشحات و به حداقل رساندن ناراحتی و درد پانسمان مفید است. در این پژوهش، مطالعه بر روی یک فیلم بر پایه پلی یورتان و عصاره برگ درخت گردو انجام شده است. مواد و روش‌ها: به منظور تهیه بیوفیلم پلی‌یورتانی، ابتدا محلول 12 درصد پلی‌یورتانی به وسیله حلال‌های تتراهیدروفوران و دی متیل فرمامید (50:50) ساخته شد. پس از آن عصاره استخراج شده از برگ گردو به 2,1 درصد و 4 درصد وزنی به محلول پلی یورتان اضافه گـردید، سپس در قالب تفلونی ریخته‏‌گری انجام شد. به منظور ارزیابی خواص فیزیک وشیمیایی و مکانیکی، آزمون‌های تبدیل فوریه مادون قرمز (FTIR)، میزان عبور نور، تورم پذیری در PBS، تخریب‌پذیری و بررسی سمیت سلولی انجام گردید. یافته‌ها: استحکام کششی پانسمان با افزایش عصاره برگ درخت گردو کاهش یافت ولی در مقابل انعطاف‌‏پذیری افزایش پیدا کرد. به دلیل وجود مواد مختلف در ساختار شیمیایی عصاره، کرنش تا پارگی فیلم از 7/4%± 4/38% به 3/11% ± 24/68% افزایش یافت. تورم پانسمان تهیه شده از پلی یورتان در محلول PBS با افزایش عصاره برگ درخت گردو از 76% به 96% رسیده است. نتایج تست MTT نیز برای فیلم‌های پلی یورتانی حاوی 1% و 2% سمیتی نشان نداد. در حالی که فیلم حاوی 4% عصاره سمیت سلولی از خود نشان داده است. نتیجه‌گیـری: از این رو با توجه به نتایج آنالیزها و تصاویر SEM سلولی L929 بر روی فیلمهای تهیه شده میتوان نتیجه گرفت که پانسمان پلی یورتانی با محتوی 2 درصد وزنی عصاره برگ درخت گردو از نظر مکانیکی، شیمیایی، فیزیکی و سلولی مناسب برای استفاده در بافت پوست به منظور ترمیم زخم می‌باشد.

https://ijs.ir/article_736431_99457009a981c4ee7a69f924fcc4ea42.pdf

Iranian Journal of Surgery 1735-4099 34 Spring 2026 05 22 Legal Examination of the Role of Beneficiaries of Deceased or Brain-Dead Patients Under the Human Organ Transplant Law of 1379 بررسی حقوقی نقش اولیاء بیمار فوت شده یا مرگ مغزی در قانون پیوند اعضاء بدن انسان مصوب 1379 78 88 736433 EN Javad Majidi PhD student of the Private Law Department, Emirates Branch, Islamic Azad University and Member of the Faculty of Islamic Azad University, Safashahr Branch Parviz Ameri Assistant Professor, Department of Law, Faculty of Law, Shiraz University Aliasghar Hatami Associate Professor, Department of Law, Faculty of Law, Shiraz Journal Article Background and Objective: The rapid advancement of science and technology in medicine has led to an escalating public demand for effective treatments for previously deemed incurable conditions. In many instances, organ transplantation emerges as the sole viable treatment option, necessitating the identification of suitable organ donors who meet specific criteria for donation and transplantation. Given the constraints on the availability of transplantable organs from living donors, the procurement of organs from deceased patients and individuals declared brain-dead has become increasingly significant. In 1379, the Iranian legislative body took notable steps to address these concerns by enacting a law comprised of a single article and three notes, subsequently followed by the approval of executive regulations in 1381. This legislation aims to establish a systematic framework for organ removal and transplantation processes. Materials & Methods: This study employs a descriptive-analytical methodology, supplemented by comprehensive library research and documentary analysis. Data were systematically gathered from relevant scholarly publications, including peer-reviewed articles and academic texts, and subjected to comparative analysis to derive informed conclusions. Results: The organ transplantation law addressing deceased patients and confirmed brain-dead individuals raises various legal questions concerning organ removal. However, it is fraught with significant ambiguities, particularly regarding the role of beneficiaries and the basis for their rights to grant consent for organ removal. Conclusion: Findings indicate that obtaining consent from beneficiaries of deceased patients is imperative for organ removal under the 1379 organ transplant law. There exists considerable divergence in the interpretation of these rights' nature and foundation. Some viewpoints argue that such authority derives from the ownership representation of the deceased, while others contend that it stems from beneficiaries’ ability to act in the deceased's best interests. The executive regulations classify beneficiaries as legal heirs, requiring consent solely from primary heirs, rather than from all heirs. Additionally, when the need to save another Muslim's life is substantiated, the law allows for organ removal without the universal consent of all heirs. Therefore, it can be inferred that the rights of heirs do not arise from ownership or inheritance laws, but instead reflect a respect-oriented approach, suggesting that the role of beneficiaries may be predominantly ceremonial. زمینه و هدف: با پیشرفت علوم و تکنولوژی خصوصاً در علم پزشکی، همواره انتظار عمومی جامعه این بوده است که این علم بتواند در جهت درمان بیماریهایی که تا کنون راه درمانی نداشتهاند، پیشنهاد علمی و عملی ارائه نماید. در این راستا علم پزشکی گاه پیشنهادی به جز پیوند عضو ندارد که این امر مستلزم وجود دهنده عضو دارای کلیه شرایط برداشت عضو و پیوند آن به گیرنده جامع الشرایط است. از آنجا که منابع تحصیل و برداشت عضو قابل پیوند از افراد در قید حیات محدود بوده و نیاز جامعه را پوشش نمیدهـد، برداشت عضو از بیمـاران فوت شده و یا مرگ مغـزی، اهمیت بیشتـری پیدا میکند. قانونگـذار ایران در سال 1379 طی ماده واحـده و 3 تبصره و متعاقباً در سال 1381 با تصویب آئین نامه اجرایی آن، علاوه بر صدور جـواز برداشت عضو، سعی در نظاممند نمودن این موضوع داشته است. مواد و روش‌ها: در این پژوهش از روش توصیفی – تحلیلی استفاده شده است و روش و ابزار گردآوری اطلاعات کتابخانهای و اسنادی و استفاده از فیشبرداری بوده است. بدین نحو که مطالب مد نظر از کتب و مقالات فیشبرداری شده و با تطبیق موضوع و تحلیل آن به نتیجه رسیدهایم. یافته‌ها: قانون پیوند اعضاء بیماران فوت شده یا بیمارانی که مرگ مغزی آنان مسلم است به بخشی از سوالات پیرامون امکان برداشت عضو از بیماران فوت شده یا مرگ مغزی پاسخ داده است، لکن دارای ابهامات زیادی است. از جمله ابهامات قانون، نقش اولیاء میت و مبنای حق ایشان در برداشت عضو از بدن متوفی است. نتیجه‌گیـری: نتایج پژوهش نشان میدهد که یکی از شرایط برداشت عضو در قانون پیوند اعضاء بیماران فوت شده یا مرگ مغزی مصوب 1379، موافقت اولیاء بیمار فوت شده در برداشت عضو است. در خصوص نقش اولیاء و مبنای حق ایشان اختلاف نظر فراوان است و بعضی مبنای این حق را قائم مقامی مالک «مورث» دانسته و بعضی دیگر سلطه اولیاء را مبنای حق دانستهاند. به نظر میرسد از آنجا که در آئین نامه اجرایی، اولیاء میت را همان وراث کبیر قانونی برشمرده و صرفاً اخذ موافقت وراث کبیر قانونی لازم دانسته شده و نه همه وراث و درمقام ضرورت و نجات جان انسان مسلمان دیگر، برداشت عضو بدون اخذ موافقت ورثه مجاز دانسته شده، مبنای حق ورثه، مالکیت یا سلطه چنانکه در قواعد ارث حاکم است نبوده و از جهت حفظ احترام بوده و گاه نقش اولیاء بیمار تشریفاتی است. در این مقاله از روش توصیفی – تحلیلی استفاده شده است.

https://ijs.ir/article_736433_83ebb2afafe88cb564e3b6b89a08ba53.pdf

Iranian Journal of Surgery 1735-4099 34 Spring 2026 05 22 Excerpt from the Illustrated History of Surgery: United States ایالات متحده 89 97 736435 EN Mostafa Jaber Ansari General and Pediatric Surgery Specialist, Mehrad Hospital Journal Article No ندارد

https://ijs.ir/article_736435_605d2c8d77d6b96ea208ab86b2931971.pdf

Iranian Journal of Surgery 1735-4099 34 Spring 2026 05 22 Epidemiological Metrics: Risk, Absolute Risk, Relative Risk, and Risk Reduction خطر (Risk)، خطر مطلق (Absolute Risk)، خطر نسبی (Relative Risk) و کاهش خطر (Risk Reduction) 98 100 736429 EN Seyed Abbas Mirmalek Assistant Professor of General Surgery, Islamic Azad University of Medical Sciences, Tehran Branch Journal Article Risk is defined as the probability of a specific health outcome occurring within a specified population over a defined period. Absolute risk quantifies the incidence of an outcome within a group, while relative risk provides a comparative measure between two distinct populations, such as exposed and unexposed groups. These metrics are fundamental in clinical research for assessing disease prevalence and determining the efficacy of interventions. تعداد موارد مبتلا به یک بیماری دریک جامعه آماری را خطر مطلق می‌گویند. خطر نسبی وقتی است که بروز بیماری در دو گروه مقایسه می‌شود.

https://ijs.ir/article_736429_15dc3404fa6ff1938290494c789d9a4c.pdf