جراحی جنین در طی سه دهه گذشته از یک ایده بدیع و جاه طلبانه به یک حیطه پیشرو و قاعدهمند در پزشکی تبدیل شده است. این مساله عمدتاً مدیون تغییرات ایجاد شده در تکنیکهای جراحیهای باز، تکنولوژی جدید، پیشرفت در مداخلات زیرجلدی با گاید تصویربرداری با حداقل تهاجم (Minimally Invasive) و ایجاد پروسیجرهای قابل اجرای جراحی «فتوسکوپیک» است. به علاوه، پروتکلهای کنترل انقباضات رحمی و زایمان پیش از موعد تغییر کردهاند و تلاشهای هماهنگ منجر به استانداردشدن مراقبت از نوزادانی شده است که به صورت پیش از موعد بعد از جراحی به دنیا میآیند. در نهایت، ملاحظات بیحسی اختصاصی جنین و الگوریتمهای مدیریت در حین جراحی به بهتر شدن نتایج بالینی جنینهای تحت عمل جراحی کمک کردهاند.
