Professor of General Surgery and Gastrointestinal, Liver Disease Research Center, Iran University of Medical Sciences and Health Services, Tehran, Iran
Abstract
عارضه در جراحی و یا درمان بیماران همیشه مسئلهای آزاردهنده برای پزشکان و جراحان بوده و هست. جراحان سخت تلاش و کوشش کرده و در اعمال جراحی طولانی سلامت جسم خود را چه از طریق ایستادن متمادی در وضعیتهای غیرعادی و ناموزون و یا از طریق تماس با اجسام برنده و ترشحات آلوده به خطر میاندازند و در تمام مدت درمان و یا پس از عمل جراحی و دوران نقاهت با همه دقتی که میکنند، شبها با هر تلفنی دچار اضطراب و نگرانی از عارضهدار شدن بیمارشان میشوند. گاه دچار تردید میشوند که اگر روش درمان را تغییر دهیم شاید بهتر باشد و همچنان این دغدغه و اضطراب از عارضه و ناهموار بودن روند بهبودی بیمار در ذهن آنهاست و عمیقاً با خون و رگ و پوست جراحان آشنا است. به همین جهت است که طبق آمار جراحان نسبت به افراد غیر از حرفه خود با توجه به یکسان بودن وضعیت جسمی ده سال کمتر زنده میمانند. این کاهش ده ساله در اثر فشار و اضطرابی است که شغلشان ایجاد کرده است.
