از مجموعة کشفیات بارز قرن نوزدهم که تأثیر قابل توجهی بر تکامل جراحی گذاشت، می‌توان به تحقیقات ویلهلم رونتگن (1845 تا 1923 میلادی) و توصیفی که وی از اشعه ایکس ارایه نمود، اشاره کرد. در 28 دسامبر سال 1895 میلادی رونتگن که استاد فیزیک در وورتس‌برگ بود به ارایه مقاله‌ای دربارة آخرین کار خویش به جامعة پزشکی ارائه داد، وی که به پدیدة فسفورسانس ناشی از نمک‌های فلزی در معرض نور علاقه‌مند شده بود، در نوامبر سال 1895 میلادی به صورت اتفاقی موفق به مشاهـده پدیده‌ای خاص شد. به هنگام عبور دادن جریان از درون لامپ الکترونی، وی متوجه تابشی سبز رنگی شد که از پرده‌ای به فاصلة 9 پایی دستگاه منشاء می‌گرفت. تابش عجیب فوق حتی پس از قطع جریان ادامه یافت. رونتگن متـوجه شد که پردة فوق توسط ماه با خواص فسفورسانس پوشانیده شده است (پلاتینوسیانید باریم). با ادامه دادن علاقه‌مندانة بررسی‌های فوق، وی متوجه شد که اشعه‌های نامرعی فوق قادر به عبور از مواد جامد چون چوب، آهن و ... هستنـد. بهتـر از همه آن که، این اشعه‌ها از نسوج نرم بدن عبـور می‌کردند، به گونه‌ای که استخوان‌های دست وی بر روی صفـحة عـکاسی تعبیه شده قابل مشاهده می‌شد. در کمتر از چند هفـته رونتگن یافته‌های خویش را ارایه داد و شش سال بعد در سال 1901 میلادی موفق به کسب جایزة نوبل در رشتة فیزیک گردید.