یکی از اثرات غیرمستقیم و مهم جنگ داخلی تعداد بسیار زیاد پزشکانی بود که با اصول پایه‌ای جراحی آشنا شدند. در آغاز جنگ در مورد توانمندی گروه‌های پزشکی به ویژه جراحان شک و تردید وجود داشت. اکثریت داوطلبین پزشکی هیچ آموزشی در زمینه اعمال جراحی ندیده بودند و تنها به طبابت عمومی می‌پرداختند. از آنجا که از تجربه و مهارت کافی برخوردار نبودند، غالباً اعمال جراحی ساده را به نحوی سر هم بندی کرده و به مجروحین جنگ بیشتر آسیب می‌رساندند تا این که کمکی به آنها کرده باشند. با این وجود از آنجا که تعداد مجروحینی که در طی یک تا دو روز جنگ می‌باید تحت درمان قرار می‌گرفتند، فوق العاده زیاد بود ] به عنوان مثال در آنتی اتام (Anti etam) 5510 نفر کشته و 25815 نفر مجروح؛ در شیکاموگا (Chickamauga) 4033 نفر کشته و 22674 نفر مجروح و در گتیسبرگ (Gettysburg) 6334 نفر کشته و 28209 نفر مجروح شده بودند[ تجربه جراحی هزاران پزشک بصورت وسیعی افزایش یافت. این جراحان با ایده‌های جدید، استانداردهای مراقبت از بیماران و داروهای بیهوشی آشنا گردیدند. متعاقب این شیوه آموزش و تربیت جراحان در محل وقوع آسیب و میادین جنگ، جراحی آمریکا با سرعت بالایی متحول شده و تکامل یافت.