زمینه و هدف: تخلیة کامل خون و مایع حفـرة پریکارد و پلور از این نظر حائز اهمیت است که خون باقیمانده پس از عمل به صورت مستقیم یا غیر مستقیم باعث مورتالیتی و مـوربیدیتی پس از عمل می‌شود. هدف از این پژوهش، ارائه بهترین روش جهت تخلیه حفرات پریکارد و پلور، پس از عمل جراحی قلب باز می‌باشد. مواد و روش‌ها: در این تحقیق که بر روی 415 بیمـار تحت عمل جـراحی قلب باز در بخش جراحی قلب شریعتی در سال 1377 انجام شده است. نتایج رادیوگـرافی و تجمع مایع پریکارد و پلـورال در بیماران با توجه به محل قرارگیری درن (گروه مدیال و لتـرال) و انجام پریکاردیـوتومی خلفی (گروه الف، ب، ج و د) بررسی و مقایسه شده و نتایج ذیل حاصل گشته است. یافته‌ها: در7/21 درصد بیماران در روز سوم و در 9/17 درصد بیماران در موقع ترخیص پس از عمل جراحی قلب باز درجاتی از تجمع مایع در حفره جنبی در رادیوگـرافی سادة سینه وجود داشته است. استفاده از درن لترال چه با پریکاردیوتومی خلفی و چه بدون آن در کاهش شیوع تجمـع مایع در حفرة جنبی چپ در روز سوم ( 02/0 =P-value) و موقع ترخیص (0001/0 =P-value) اختلاف معنی‌داری با گروه درن فقط مـدیال داشته است. میزان تجـمع مایع داخل پریکاردیوم در اکوکاردیوگرافی در این گروه از بیماران تحت بررسی 2/32 درصد بوده است. از نظر آماری تجـمع مایع داخل پریکاردیوم در موقع ترخیص بین گروه‌های الف، ب، ج و د اختلاف قابل توجهی با هم داشتند (0001/0 =P-value). یعنی تجـمع مایع داخل پریکاردیوم در بیماران با پریکاردیوتومی خلفی کمتر از بیماران بدون آن است. نتیجه‌گیـری: بر طبق این پژوهش، در بیمارانی که تحت عمل جراحی قلب باز قرار می‌گیرند، در صورت باز شدن فضای جنبی می‌بایست درناژ از طریق درن لترال انجام گیرد.