زمینه و هدف: کنترل اضطراب که در واقـع شایع‌ترین پاسخ روان شناختی ابنای بشر نسبت به تنش است، با استفاده از روش‌های مکمـل (تن آرامی، طب فشاری و غیره) به عنـوان راهکاری عملی و بدون عارضه می‌تواند تحقق یابد. نیاز به چنین راهکاری به ویژه در مـواقعی که فـرد ملزم به پذیرش یک روش درمانی قطعی همانند "پذیرش قطع اندام یا آمپوتاسیون" به عنوان یک مداخله اجتناب‌ناپذیر و مـرتبط با سلامتی و ادامه حیاتش می‌گـردد، بیشتـر از هر زمان دیگر خودنمائی می‌کند. مواد و روش‌ها: این مطالعه یک پژوهش تجـربی از نوع کارآزمائی بالینی است که طی آن نمونه‌گیری در مقطع زمانی گـردآوری داده‌ها به صورت تصادفی انجام گـرفته است. تعـداد نمونه‌ها 42 نفر و ابزار گـردآوری اطلاعات شامل پرسشنامه‌ای مشتمل بر برخی اطلاعات و دموگرافیک، پرسشنامه اضطراب اشپیل برگرو چک لیست ثبت علائم حیاتی بود. ابتدا اضطراب و علایم حیاتی واحـدهای مـورد نظر (شاهد و مورد) روز قبل از عمل تعیین و کنترل می‌شد و سپس عمل مورد نظر به مـددجویان "گروه مـورد" (محل و نحـوه اعمال فشار بر نقـطه مورد نظر "نقطه 6P" که یکی از نقاط مورد استفاده در طب فشاری برای کنتـرل و کاهش اضطراب است)، آموزش داده می‌شـد و پس از گـذشت یک دقیقه کنترل علایم حیاتی و پرسشنامه اضطراب در اختیار نمـونه مـورد نظر قـرار می‌گرفت. تجزیه و تحلیل اطلاعات جمـع‌آوری شده با استفـاده از نرم افـزار SPSS انجام گردید. یافته‌ها: نتایج حاصل نشان داد که نه تنها میـزان اضطراب آشکار و نهان در گروه مـورد قبل و بعد از استفـاده از طب فشاری تفـاوت دارد، بلکه تغییـرات قابل توجهـی نیز در میـزان علائم حیاتی آنان در مقطع قبل و بعـد از استفاده از طب فشاری دیده می‌شود. ضمن این که در مقایسه دو گـروه (مـورد و شاهد) عدم حیاتـی و میزان اضطراب آشکار و نهان در گروه مورد سیر نزولی داشته است. نتیجه‌گیـری: با تأکید بر تفاوت بارزی که از مقایسه اطلاعات دو گروه مورد و شاهد به دست آمده است، می‌توان اظهار داشت که به عنوان یک روش درمانی مؤثر و بدون عارضه در راستای کاهش اضطراب بیماران در مقطع قبل از جراحی می‌توان از طب فشاری استفاده نمود.