زمینه و هدف: علیـرغم ارائه روش‌های درمـانی متنـوع در برخـورد با همـوروئید علامـت‌دار، هنوز مـوفق‌‌ترین راه درمـان آن، روش جـراحی است. وجـود مسائلی از قبیـل درد شـدید بعـد از عمل، اختلالات دفـع و طـولانی بودن نسبی عمل جراحی و دورة نقاهـت بعـد از آن، محققـان را بـر آن داشت کـه به دنبال روشی جایگـزین روش مـرسوم مـولیگان ـ مـورگان باشند. مطالعـة حاضـر بـررسی نتـایج تجـربیات مـا در عمـل همـوروئیدوپکسی با استاپلـر است کـه به عنـوان یکی از این روش‌ها مطـرح شده است. مواد و روش‌ها: از سال 1378 تا 1385، 47 بیمار (31 مرد و 16 زن) با میانگین سنی 53 سال در بیمارستان آراد تهران تحت عمل همـوروئیدوپکسی با استاپلـر قـرار گـرفتند. تمام بیماران حداقل یک بار، 6 ماه بعـد از عمل معاینه شدند. تعداد 11 بیمار هموروئید درجة 2 (4/23%)، 30 بیمار همـوروئید درجة 3 (9/63%)، 5 بیمار هموروئید درجة 4 (6/10%) و یک بیمار پرولاپس (1/2%) داشتند. میانگین زمان پیگیـری 30 ماه بود. یافته‌ها: میانگیـن زمان عمـل جـراحی 38 دقیـقه (30 تا 60 دقیقه) و متـوسط زمان اقامـت در بیمـارستان 3/1 روز (1 تا 3 روز) بود. هنگام عمل، عارضه‌ای رخ نداد. پس از عمل، میـزان مـوفقیت در مجمـوع 40 مـورد (1/85%) بـود و 4 مـورد (5/8%) عـوارض بعـد از عمل داشتند. مـورد اول بیمـاری بـود کـه در فاصلة 48 ساعـت پس از عمـل دچـار خـونریزی شد و با بستـری مجـدد تحت بـررسی قـرار گـرفت و چـون یافتة پاتولـوژیک نداشـت با دریافـت 2 واحـد خـون مـرخص شد. تعداد 2 بیمار پرولاپس مجدد هموروئید داشتند که اولی با تـزریق اسکلـروزان و دومـی با برداشـتن پاکـه (Pocket) با بی‌حسی مـوضعی درمان شدند. بیمار چهارم دچار احتبـاس ادرار و عفونت مثـانه شده بود که سابقة قبلـی مشکلات ادراری داشـت و با درمـان طبی بهبـود یافـت. هیـچ اشکال عملـکردی یا بی‌اختیـاری در دفـع گـاز یا مـدفوع مشاهـده نشد. در یک پیگیـری 30 ماهـه، 94% بیماران از نتیـجة عمل رضایت داشتند. بحث و نتیجه‌گیـری: با توجه به درد و ناراحتی شدید و دورة نقاهت بعد از عمل جراحی کلاسیک برای هموروئیدهای پرولابه، هموروئیدوپکسی با استاپلر می‌تواند جایگزینی مطمئن برای درمان این گونه بیماران باشد. از امتیازهای این روش، کاهش درد پس از عمل است، ضمن این که نتایج دراز مدت آن، از نظر عوارض هنگام عمل و بعد از عمل، در مقایسه با جراحی کلاسیک، قابل قبول است.