زمینه و هدف: هنوز بهترین روش برای عمل تایمکتومی در میاستنی گراو (MG) مورد بحث می‌باشد. برخی جراحان مخالف استفاده از روش تایمکتومی از راه گردن به خاطر احتمال باقی گذاشتـن تومـور و احتمال بیشتر برای عـدم پسرفت کامل بیماری می‌باشند. در این مقاله، ما گروه نسبتاً بزرگی از بیماران MG که با تایمکتومی از طریق گردن عمل شده‌اند را از نظر نتایج و عوارض و میزان بهبودی و مقایسه آن با روش ترانس استرنال مورد بررسی قرار می‌دهیـم. مواد و روش‌ها: این مطالعه یک بـررسی توصیفی ـ تحلیلـی بر روی 37 بیمـار است که بخاطـر میاستنی گـراو بین سال‌های 1377 تا 1382 در بیمـارستان الزهـرا اصفهـان تحـت عمـل تایمکتومی از طریق گـردن قـرار گرفتنـد. این بیمـاران از نظر سن، جنس، نوع داروی مصـرفی، مـدت زمان عمل، اطلاعـات پیرامـون عمل و عـوارض عمـل بررسی شـدند. از آنالیـز کاپلان مایر جهت بررسی زمان عمل تا بهبـودی بیمـاران استفـاده شـد. در آنالیـز داده‌های این پژوهش <0.05 P به عنـوان سطـح معنی‌دار در نظر گرفته شد. یافته‌ها: از 37 بیمار 8/65% زن بودند. سن متوسط 4/10+36/31 سال بود. مرگ و میـر در حوالی جراحی وجود نداشت و عوارض ناشی از عمل 7/13% بود. طول متوسط اقامت در بیمارستان 44/1+5/5 روز و میانگین پیگیـری 34/20+39/35 ماه بود. میزان بهبودی کامل در بیماران 5/12% بود. بر اساس آزمون کاپلان مایر 6/70% بعد از 2 سال و 3/85% بعد از 5 سال بهبودی یافتند. همگی بیماران از نوع برش جراحی رضایت کامل داشتند. در آنالیز اطلاعات شدت بیماری قبل از عمل و پاتولوژی بافتی بطور واضح با میزان بهبودی کامل بر اساس آزمون کاپلان مایر ارتباط داشتند. نتیجه‌گیـری: بر اساس نتایج فوق نشان داده می‌شود که بهبودی کامل پس از تایمکتومی از راه گردن با نتایج حاصل از روش تایمکتومی ترانس استرنال مشابه بوده و مشخصاً عوارض بعد از عمل جراحی در این گروه کمتر است. بیماران با شدت بیماری کمتر، احتمال بهبودی کامل در آنها در روش تایمکتومی از راه گردن بیشتر است. در صورت پاتولوژی نرمال بافت تیموس در تایمکتومی، احتمال بهبودی کامل، بیشتر از پاتولوژی بافتی تیموما می‌باشد.