زمینه و هدف: حـوادث ناشی از کار از علل عمـده معلولیـت و از کارافتادگی کارگـران صنایع و یک معضـل مهـم بهـداشتی در جمعیـت مشغـول به کار محسـوب می‌شود به طـوری که در سراسر دنیـا روزانه 15 میلیـون حـادثه را به خـود اختصاص داده است. شدت این واقعه به خوبی در کشورهای توسعه یافته شناخته شده اما در کشورهای در حال توسعه کمتر به این مشکل بهداشت عمومی توجه می‌شود. مواد و روش‌ها: این مطالعه به صورت مقطعی بوده، 205 بیمار مصدوم اندام فوقانی ناشی از کار با وسایل صنعتی در سه بیمارستان در شهر تهران بین سال‌های 1381 تا 1384 که تحت عمل جراحی قرار گرفته‌اند، بررسی می‌گردد اطلاعات لازم از طریق پرونده‌ها و پرسشنامه‌ها استخراج شده است. یافته‌ها: یافته‌ها حاکی از این بود که گـروه سنی 16 تا 25 سال با اختصـاص 43% موارد سوانح به خود، اولین گروه سنی در معرض خطـر می‌باشد. کلاً 78% بیماران کمتر از 35 سال سن داشتند. بیشتـرین عامل سانحه، عدم وجود ایمنی کافی دستگاه‌ها بوده است (42%). شیفت کاری صبـح پرحـادثه‌ترین شیفت کاری (45%) و فصـل تابستـان پرحادثه‌ترین فصل سال بود. سابقة کاری کارگران، فاکتور مؤثر در بروز حادثه شناخته نشده است. دستگاه پرس و قالـب زنی از نظر خطر آفرینی در درجة اول (25%) قرار داشت. شایعترین نوع آسیب، قطع انگشتان دست (50%) بوده است و تفاوت بارزی بین افراد راست دست و چپ دست در مورد سمت دست حادثه دیده مشاهده نشد. نتیجه‌گیـری: نتایج این مطالعه را می‌توان در برنامه‌ریزی‌های پیشگیرانه در قسمت‌های مختلف صنعت جهت کاهش شیوع حوادث اندام فوقانی به کار بست. نکتة مهـم دیگر نقش اساسی آموزش ایمنی کارگران قبل از شروع به کار است.