زمینه و هدف: برش عرضی و خط وسط شکم دو روش متداول در جراحی‌های غیر اورژانسی ناحیه فوقانی شکم است. این دو روش دارای تاثیرات اختصاصی خود برکارکرد جداره شکم هستند که این تأثیر به صورت تغییر در پارامترهای پاراکلینیکی وکلینیکی پس از عمل بیمار از جمله کارکرد ریوی، درد و التیام زخم نمایان می‌شود. ما در این مطالعه به مقایسة تأثیر برش‌های عرضی و خط وسط شکم بر کارکردهای ریوی بیماران پرداختیم. مواد و روش‌ها: در این مطالعه تعداد 70 نفر از بیمارانی که در بیمارستان الزهراء اصفهان تحت عمل جراحی غیر اورژانسی قسمت فوقانی شکم قرار ‌گرفته بودند، در دو گروه (گروه برش عرضی 35 بیمار و گروه برش خط وسط 35 بیمار) مورد بررسی قرار گرفتند. ما با انجـام دادن دو اسپیـرومتری از تمام بیماران پارامتـرهای ظرفیت حیاتی با فشار [Forced Vital Capacity (FVC)]، حجـم بازدمـی با فشـار در ثانیه اول [Forced Expiratory Volume in 1 Second (FEV1)] و نسبت FEV1/FVC را قبل و بعد از لاپاراتومی تعیین نمودیم. در پایان مطالعـه تمـام داده‌های جمـع‌آوری شده توسـط نرم افـزار آماری SPSS 13 مـورد تجـزیه و تحلیـل قرار گرفتند و 05/0 P< معنی‌دار تلقی گردید. یافته‌ها: میانگین تمام پارامترهای بررسی شده هم در برش خط وسط و هم در برش عرضی پس از لاپاراتومی نسبت به قبل از آن کاهش یافت و این کاهش در برش خط وسط نسبت به برش عرضی به طور معنی‌داری بیشتر بود (05/0P<). نتیجه‌گیـری: از آنجایی که لاپاراتومی با برش عرضی از برش خط وسط شکم با ساختار آناتومیک و فیزیولوژیک شکم مطابقت دارد، این نوع برش روش ارجح برای جراحی‌های قسمت فوقانی شکم می‌باشد.