زمینه و هدف: ایسکمی و نکروز فلپ یکی از مشکلات جراحی ترمیمی می‌باشد. داروهای زیادی جهت جلوگیری و یا معکوس کردن این روند بروی فلپ پوستی راندوم آزمایش شده‌اند. هدف این پژوهش تعیین اثر آسپرین، دگزامتازون و ترکیب آنها در بقاء فلپ پوستی خلفی راندوم در موش می‌باشد. مواد و روش‌ها: 40 مـوش مـذکر Sprague – Dawley به صورت تصـادفی به چهار گـروه مساوی تقسیـم شدند. گـروه کنترل، گروه آسپـرین، گروه دگزامتازون، گـروه آسپـرین + دگـزامتازون. گـروه اول زیر بیهـوشی فقـط فلپ پوستی خلفـی راندوم بر پایه دیستـال مطـابق روش تغییـر یافته مک فـارلین به ابعـاد 11×3 سانتیمتـر بلند شـد و مجـدداً پـس از گـذاشتن ورقه درپ استـریل زیـر آن سرجایش دوختـه شد. گروه دوم آسپـرین خوراکی mg/kg 100 داده شد و یک ساعت بعـد از عمل مذکور برایش انجام شـد. گروه سوم بعد از جراحی فلپ آمپول دگـزامتازون mg/kg 5/2 در نیمـه دیستـال فلـپ تزریق مـوضعی شد که تا 2 روز متوالی دیگـر روزانه همین مقـدار تـزریق شد. گـروه چهـارم هـر دو مـوارد گـروه دوم و سـوم برایشان انجـام شد. پـس از هفت روز تمام موش‌ها بیهـوش و پس از عکسبرداری دیـژیتال، سطـوح زنـده فلـپ مـورد مقایسه و مطالعه آماری قـرار گرفتند. یافته‌ها: میـانگیـن سطـح زنــده فلـپ در گـروه کنتـرل 5/6 ± 44%، در گـروه آسپــریـن 5/7 ± 53%، گـروه دگـزامتـازون 5/8 ± 7/58% و گـروه آسپـرین + دگـزامتازون 8 ± 60% بـود. در مقایسـه اختـلاف میانگیـن‌های بین گـروه‌ها تنهـا گـروه دگـزامتازون و گروه آسپـرین + دگـزامتازون توانستنـد بهبـودی بـارزی در بقـاء فلپ نسبت به گـروه کنتـرل ایجـاد کننـد، ولـی اثر آسپـرین بارز نبود (P <0.05). نتیجه‌گیـری: کاربـرد دگزامتازون در بقاء فلپ پوستی راندوم مـوش مؤثر بود، ولی استفاده از آسپـرین تنها تأثیـر بارزی در بقاء فلپ نداشت.