زمینه و هدف: پیوند ریه درمان نهایی بسیاری از بیماران با بیماری پیشرفته ریوی است. پیچیدگی این روش، کمبود بیماران دهنده، کمبود مراکز تخصصی پیوند ریه و هزینة بالای آن برخی از مشکلات پیش روی پیشرفت این روش هستند. با وجود انجام بیش از 30 مورد پیوند ریه در کشورمان، تا به حال میزان بقاء این بیماران گزارش نشده است. از اینرو، هدف از مطالعه حاضر گزارش میزان بقاء این بیماران در مرکز تحقیقات پیوند ریه بیمارستان دکتر مسیح دانشوری است. مواد و روش‌ها: با استفاده از بانک اطلاعاتی بیماران پیوند ریه مرکز تحقیقات پیوند ریه بیمارستان دکتر مسیح دانشوری، اطلاعات بیماران پیوندی در سال‌های 1379 لغایت 1388 استخراج شد. این بیمارستان یک بیمارستان دانشگاهی است و مرکز ارجاع برای پیوند ریه در ایران می‌باشد. میزان بقاء با استفاده از جداول عمر و روش کاپلان مایر محاسبه شد. یافته‌ها: در مدت مذکور 33 بیمار تحت پیوند ریه قرار گرفتند. 25 بیمار (76%) مرد بودند و میانگین سنی آنها 15 ± 38 سال بود. علل پیوند عبارت بودند از: فیبروز ریوی (22 نفر، 67%)، COPD (5 نفر، 15%)، برونشکتازی (4 نفر، 12%)، و سیستیک فیبروزیس (2 نفر، 6%). 22 مورد (67%) پیوند ریه یک طرفه و 11 مورد (33%) پیوند ریه دو طرفه انجام شد. میزان بقاء یک و پنج ساله تمام بیماران به ترتیب 33% و 24% و میانگین و میانه بقاء آنها به ترتیب 32 و 17 ماه بود. در بیمارانی که پس از دو هفته زنده مانده بودند، میزان بقاء یک و پنج ساله به ترتیب 51% و 36% و میانگین و میانه بقاء آنها به ترتیب 8/45 و 8/20 ماه بود. نتیجه‌گیـری: مطالعة حاضر نشان داد که میزان‌های بقاء بیماران پیوند ریه این مرکز در مقایسه با آمارهای جهانی در سطح پایین‌تری قرار دارند. اگرچه تجربه جدید جراحی پیوند، وضعیت نامطلوب بیماران انتخاب شده از نظر نوع بیماری و شدت آن و نیز خصوصیات فردی بیماران (تحصیلات و وضعیت اقتصادی اجتماعی پایین) تا حدی توضیح دهنده این علل هستند، اما برنامه‌ریزی در جهت ارتقای بهبود بقاء این بیماران ضروری به نظر می‌رسد.