زمینه و هدف: بی‌حسی اپی دورال (Epidural Anesthesia) به عنوان عاملی برای پیشگیری از ترومبوآمبولی بعد از جراحی شناخته شده ولی مکانیسم عملکرد آن به خوبی مشخص نشده است. در بررسی که در متون انجام دادیم، گزارشی از تأثیر بی‌حسی اپی دورال بر کاهش ریسک ترومبوآمبولی وریدی در اعمال جراحی در حیطه شکم و لیپوساکشن پیدا نکردیم. بیشتر متون پزشکی که در این زمینه به چاپ رسیده‌اند، بیماران ارتوپدی را مورد بحث و بررسی قرار می‌دهند. مواد و روش‌ها: از خرداد ماه 1369 تا مرداد 1372‌، 27 مورد ابدومینوپلاستی و 12 مورد ساکشن چربی از اندام تحتانی و شکم، تحت بیهوشی عمومی (گروه یک) و از شهریور 1372 تا مرداد 1388، 379 مورد ابدومینوپلاستی با لیپوساکشن و 204 مورد لیپوآسپیریشن اندام تحتانی و شکم، تحت بی‌حسی اپیدورال (گروه دو)، توسط نویسنده اول (ف.ح) انجام شده است. سی و دو بیمار مربوط به گروه دوم (5/5%) به دلیل عدم موفقیت در بی‌حسی اپیدورال‌، از گروه دوم به گروه اول منتقل شدند. به منظور تحلیل داده‌های این مطالعه از روش‌های آمار توصیفی و برای مقایسه حوادث ترومبوآمبولیک و همسانی توزیع جنسیت در دو گروه از آزمون دقیق فیشر استفاده شد. یافته‌ها: در گروه اول، در دو مورد (5/5%) حوادث ترومبوآمبولیک رخ داد (یک بیمار با ترومبوز وریدی ساق پا و دیگری با آمبولی ریوی). در گروه دوم، با حذف بیمارانی که به دلیل مشکلات پزشکی نیاز به پروفیلاکسی دارویی داشتند و موارد عدم موفقیت بی‌حسی اپیدورال، هیچ موردی از ترومبوز ورید عمقی یا آمبولی ریوی مشاهده نشد. نتیجه‌گیـری: استفـاده از بی‌حسی اپیدورال با مکانیسم‌های بلوک عصبی اختصاصی و حرکت دادن عضلات اندام تحتانی در حین عمل جراحی، می‌توانند مفیـدترین روش‌ها در پیشگیری از ترومبوز ورید عمقی و آمبولی ریوی ناشی از جراحی باشد.