زمینه و هدف: هیپـرپاراتیروئیدیسـم اولیه بیماری نسبتـاً شایعی است که در خانم‌ها بیشتـر دیده می‌شود. این بیماری در کشورهای در حال توسـعه به صورت علامت‌دار و در کشورهایی که سیستـم غربالگـری فعالی دارند، اغلـب به صورت بدون علامت شناخته و درمان می‌شود. در این مطالعه سعی شده است، فراوانی انواع تظاهرات بالینی این بیماری در بیماران مورد مطالعه، بررسی شده و تفاوت های موجود با مطالعات انجام شده در دیگر کشورها بیان شود. مواد و روش‌ها: در این مطالعه توصیفی گذشته‌نگر، پرونده‌های بیمارانی که در 20 سال اخیر (1389-1369) تحت عمل جراحی پاراتیروئیدکتومی قرار گرفته بودند، جمع‌آوری شد و سپس، جنس، علایم بالینی، روش تصویربرداری جهت تشخیص محل آدنوم و روش جراحی و عوارض بعد از عمل جراحی در مورد هر یک از بیماران استخراج شد. اطلاعات خام از پرونده بیماران استخراج شده و داده‌ها به نرم‌افزار SPSS انتقال یافته و در قالب جداول و نمودارها خلاصه ‌گردید. یافته‌ها: از میان 74 بیمار بررسی شده، 82% (61 نفر) زن بوده‌اند و میانگین سنی بیماران 11/12±4/47 سال بوده است. هیچ‌کدام از بیماران بدون علایم بالینی نبوده‌اند و علایم استخوانی در 62% (46 نفر) و علایم کلیوی در 45% بیماران (34 نفر) مشاهده شده است. 77% بیماران (57 نفر) آدنوم داشته‌اند، در حالیکه هیپرپلازی پاراتیروئید 12% (9 نفر) و سرطان پاراتیروئید در 7/6% (5 نفر) بیماران وجود داشت. 4% بیماران (3 نفر) نیز آدنوم دوبل داشته‌اند. نتیجه‌گیـری: بیماری هیپرپاراتیروئیدیسم اولیه در ایران یک اختلال سمپتوماتیک است که با اختلالات کلیوی و موسکولواسکلتال تظاهر پیدا می‌کند. این بیماری با وجود اینکه در دهه‌های گذشته در تهران به تدریج سن ابتلای این بیماری افزایش یافته است، کماکان از کشورهای غربی در سنین پایین‌تری نمایان می‌شود.