زمینه و هدف: دستـرسی عروقی جهت انجام همـودیالیز برای بیماران دچـار بیماری کلیـوی کاملا"‌حیاتی است. معمولاً‌ بیمارانی که تحت همودیالیز قرار می‌گیرند، باید برای قرار دادن فیستول‌های شریانی وریدی تحت عمل قرار گیرند. در این مطالعه زمان قابل استفاده شدن فیستول‌های شریانی وریدی تعبیه شـده برای بیمـاران با بیماری مـزمن کلیـه و ارتباط آن با بیمـاری‌های زمینه‌ای مـورد بررسی قـرار گرفته است. مواد و روش‌ها: در این مطـالعه به روش مقطـعی با رویکـرد آینده‌نگـر 87 بیمـار که تحـت عمل جـراحی تعبیه فیستـول شریانی ـ وریدی قرار گرفته بودند، بررسی شدند. محل فیستول در تمام بیماران حفره آرنجی (Antecubital) با استفاده از پروگزیمال شریان رادیال بود و فاصله جراحی تا زمان شروع اولین دیالیز به عنوان زمان قابل استفاده شدن فیستول‌ (Maturation Time) در نظر گرفته شده و رابطه آن با عوامل خطرزا برای آترواسکلروز، دیابت، هیپرتانسیون، دیس لیپیدمی، سابقه بیماری‌های قلبی عروقی و علت نارسایی بیماری کلیوی بررسی شد. یافته‌ها: 26 بیمار (9/29%) مؤنث و 61 بیمار مذکر (1/70%) وارد مطالعه شدند. میانگین زمان قابل استفاده شدن فیستول‌ در بیماران تحت مطالعه 4/2±6/5 هفته بود. زمان قابل استفاده شدن فیستول‌ در بیماران دیابتی و غیر دیابتی به ترتیب 4/2±1/6 و 2/2±9/4 هفته (P=0.016)، در بیماران دارای و فاقد سابقه بیماری قلبی به ترتیب 5/2±8/6 و 1/2±1/5 هفته (P=0.001)، در بیماران دارای فشار خون متوسط شریانی کمتر از 110 و مساوی 110 و بیشتر به ترتیب میلی‌متر جیوه 4/2±1/6 و 8/0±6/3 هفته (P=0.001) بود. ضریب همبستگی میان سن بیماران با زمان قابل استفاده شدن فیستول ‌453/0 محاسبه شد که نشان از رابطه معنی‌دار داشت (P