زمینه و هدف: در سال‌های اخیر از کسر قلیای پلاسما به عنوان یک مارکر مناسب برای تعیین وضعیت خونرسانی به بافت‌ها و احیا در بیماران ترومایی و پیشگویی پیامد بیماران آسیب دیده استفاده شده است. این مطالعه برای بررسی اثر کسر قلیای پلاسما در پیامد بیماران سوختگی انجام شد. مواد و روش‌ها: این مطالعه هم گروهی Cohort)) و آینده‌نگر از پاییز سال 87 لغایت پاییز سال 88 و در بیماران با سوختگی حاد که در کمتر از 6 ساعت در مرکز سوختگی شهید مطهری تهران پذیرش شده بودند، انجام شد. بیماران بر اساس میانگین کسر قلیای 24 ساعت اول آسیب به دو گروه A (میانگین کسر قلیای پلاسما کمتر یا برابر) و B ( بیشتر از 6-) تقسیم شدند. یافته‌های بدست آمده با استفاده از نرم افزار آماری SPSS 16 مورد تجزیه و تحلیل آماری قرار گرفتند. یافته‌ها: در هر گروه 38 بیمار وارد مطالعه شدند. میانگین کسر قلیای پلاسما درگروه) A 18/2±76/7- میلی مول در لیتر) کمتر از گروه B (82/2±19/1- میلی مول در لیتر) بود (P=.031). بیماران دو گروه از نظر درصد سوختگی سطح بدن، سن و جنس اختلاف معنی‌داری نداشتند ( P> .05). باوجود آنکه میانگین حجم مایع تجویز شده و میانگین برون ده ادرار دو گروه بیماران در 24 ساعت اول بعد از آسیب اختلاف معنی‌داری نداشت (P= .030)، و علیرغم حذف فاکتورهای مداخله‌گر، دو گروه اختلاف معنی‌داری در نمـره سندرم پاسخ التهـابی سیستمیک (SIRS) ده روز اول بستـری، نمره سندرم اختلال عملکرد ارگان‌ها (MODS SCORES) و میزان درصد عفـونت سیستمیـک (Sepsis) داشتند.05) (P