زمینه و هدف: لامینکتومی گردن یک درمان استاندارد و شناخته شده برای میلوپاتی ناشی از تنگی کانال گردنی می‌باشد، که در رابطه با میزان بروز کیفوز بعد از لامینکتومی نتایج متفاوتی در مطالعات مختلف گزارش شده است و عوامل مؤثر بر آن کاملاً شناخته شده نیست. مواد و روش‌ها: این مطالعه بصورت گذشته‌نگر بر روی بیمارانی که طی سال‌های 1377-1387 به دلیل تنگی کانال دژنراتیو مورد لامینکتومی گردنی قرار گرفتند، انجام شد و بدین ترتیب اطلاعات دموگرافیک و وضعیت گردن در شرایط نرمال و دینامیک، همچنین وضعیت نورولوژیک ایشان قبل و بعد از عمل جراحی با یگدیگر مقایسه شدند. یافته‌ها: در این مطالعه 9/11% بروز کیفـوز گـردنی بدست آمد که نسبت به میزان گزارش شده در سایر مقالات (14-47%) کمتر بوده است. میزان کاهش زاویه گردنی با وضعیت زاویه گردن قبـل از عمل جراحی رابطه معنی‌داری نداشته است. ولی میزان بهبود نورولوژیک با وضعیـت گـردن قبل و بعد از عمل جراحی رابطه معنی‌داری داشت. میزان درد گردن بعد از لامینکتومی با افزایش سن و استئـوپروز و محـدوده زاویه گردن رابطه معنی‌داری داشت. بروز کیفوز با افزایش سال‌های پیگیری افزایش می‌یابد. نتیجه‌گیـری: بروز کیفوزبعد از لامینکتومی در بیماران تنگی کانال دژنراتیو در مقایسه با سایر علل لامینکتومی کمتر است (9/11%). بروز کیفوز با افزایش سال‌های پیگیری افزایش می‌یابد که با میزان بهبود نورولوژیک کمتر همراه است و لزوم پیگیری بلند مدت در این دسته از بیماران را نشان می‌دهد.