میزان آگاهی و اقدامات مراقبتی جراحان پس از فرو رفتن سوزن در حین جراحی

نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسندگان

استادیار گروه جراحی عمومی، مرکز تحقیقات تروما، دانشگاه علوم پزشکی بقیه الله (عج)

چکیده
زمینه و هدف: فـرو رفتن سوزن یا جسم تیز در پوست که در طی اقدامات تشخیصی یا درمانی اتفاق می‌افتد که به آن Needle - Stick Injury (N.S) گفته می‌شود. این اتفاق در حین اعمال جراحی برای جراحان به دفعات رخ می‌دهد، ولی در اغلب موارد به عنوان حادثه ‌کم اهمیت تلقی شده و علیرغم وجود پروتکل‌های کامل در مورد نحوه‌ اقدامات بعد از تماس، متأسفانه پیگیری مناسبی نمی‌شود. هدف از این مطالعه بررسی این موضوع بود که جراحان پس از ابتلا به این حادثه چه واکنشی داشته و تا چه میزان از اقدامات پیشگیری و درمان‌های پس از ابتلا حادثه فرو رفتن سوزن اطلاع داشته و به آن عمل می‌کنند. مواد و روش‌ها: این یک مطالعه‌ توصیفی – مقطعی (Cross – Sectional) است و در سال ۱۳۹۳ در 5 بیمارستان آموزشی درمانی تهران انجام شده است. جامعه‌ مورد مطالعه به صورت سرشماری شامل جراحان شاغلی بود که بطور قطع و یقین مورد حادثه فرو رفتن سوزن خونی قرار گرفته بودند. کلیه افراد با رضایت شخصی وارد مطالعه شده و به سوالات شفاهی پاسخ داده و پرسشنامه مخصوص را پر نمودند. برای ثبت داده‌ها و محاسبه میانگین‌ها انحراف معیار از نرم‌افزار ۲۲ SPSS استفاده شده است. در بررسی متغیرهای از آزمون‌های آماری خاصی استفاده نشد. یافته‌ها: تعـداد 318 نفـر جـراح، (66/55%) 177 نفـر مرد و (۳۴/۴۴%) ۱۴۱ نفر زن در مطالعه همکاری نمودند. میانگین سنی 95/8 ± 76/47 سال و سابقه جراحی03/7 ± 35/11 سال بود. تعداد ۲۹۱ نفر (59/۹۱%) واکسیناسیون کامل علیه هپاتیت B داشتند، سطح پوشش واکسیناسیون هپاتیت B در جراحان مرد 09/92% و در جراحان زن 78/90% بود. دفعات فرو رفتن سوزن در بین گروه مورد مطالعه حداقل 4 بار گزارش شد. پس از حادثه فرو رفتن سوزن تنها 92 نفر (9/28%) از جراحان بر اساس پروتکل استاندارد اقدام نموده بودند. 57 نفر (9/17%) به حادثه‌ هیچ توجهی نداشته و بقیه جراحان هم پیگیری و اقدامات ناقص انجام دادند. نتیجه‌گیـری: بیشتر جراحان مورد مطالعه حادثه فرو رفتن سوزن را یک اتفاق غیر مهم قلمداد کرده و اغلب در برخورد با آن پروتکل‌های بهداشتی موجود را رعایت نکرده و در مواجهه با بیماران آلوده از اصول مراقبتی درباره پیشگیری اطلاع کافی ندارند. بنظر می‌رسد که این موضوع به‌دلیل فقدان اطلاعات کافی در این زمینه بوده و نیاز به اجرای برنامه‌های بازآموزی برای این گروه احساس می‌شود.

کلیدواژه‌ها