زمینه و هدف: کمر درد مزمن یکی از شایعترین علل درد و ناتوانی در انجام کار و همچنین یکی از شایعترین دلایل ویزیت پزشکان گزارش شده است. MRI (Magnetic Resonance Imaging) روش مناسب جهت تشخیص و پیگیری و ارزیابی آتروفی عضلانی می‌باشد و عدم توجه به میزان آتروفی در بالین می‌تواند موجب عدم تشخیص علت درد کمر شود. هدف از انجام این مطالعه بررسی ارتباط میان آتروفی عضلانی و شدت آن با میزان درد و ناتوانی در بیماران می‌باشد. مواد و روش‌ها: این مطالعه به صورت یک مطالعه مقطعی بین سال‌های ٩٥ تا ٩٧ بر روی 288 نفر با رده سنی ٢٠ سال و بالاتر تحت سه گروه (96=N) شامل افراد سالم (گروه کنترل)، افراد با کمر درد مزمن مکانیکال و افراد با دیسکوپاتی کمری انجام شد. پارامترهای مورد بررسی در بیماران شامل درجه شدت آتروفی، نسبت بین CSA عضله پسواس و دیسک بین مهره‌ای (PS: Disk)، نسبت عضله ارکتور اسپاینا و دیسک بین مهره‌ای (Er: Disk)، نسبت بین عضلات مولتی فیدوس و دیسک بین مهره (MF: Disk)، درد و اضطراب بودند. از آمار توصیفی و آزمون‌های T و ANOVA جهت مقایسه میانگین‌های متغیرهای کمی بوسیله نرم افزار آماری 22 SPSS استفاده و سطح معنی‌داری 05/0> P در نظر گرفته شد. یافته‌ها: نسبت PS: Disk، Er: Disk و MF: Disk به‌طور معناداری در گروه بیماران کمر درد مزمن از دو گروه دیگر کمتر بدست آمد. شیوع آتروفی با درجه متوسط به‌طور معناداری در بیماران گروه کمر درد مزمن (96/23%) از دو گروه دیگر بیشتر بود. این حالت در دو گروه بیماران با دیسکوپاتی و افراد سالم با یکدیگر اختلاف معناداری نداشت. میانگین نمره معیار اوسوستری (ODI) به طور معناداری در گروه دیسکوپاتی از دو گروه دیگر بیشتر بود. همچنین نمره ODI گروه بیماران با کمردرد مزمن به طور معناداری از افراد سالم بیشتر گزارش شد. میانگین مدت زمان درد، نمره درد آگزیال کمر و میزان اضطراب در بیماران گروه کمردرد مزمن به‌طور معناداری از سایر گروه‌ها بیشتر بود. نتیجه‌گیـری: براساس نتایج بدست آمده شدت درد کمر و درجه آتروفی عضلات پارا اسپاینال حجم عضلانی در بیماران مبتلا به کمر درد مزمن بیش از بیماران مبتلا به دیسکوپاتی بود. میزان CSA عضلات در بیماران گروه دیسکوپاتی و افراد سالم تفاوت معناداری نداشت. نمره ODI و میزان ناتوانی در بیماران گروه دیسکوپاتی از دو گروه دیگر بیشتر بود.