زمینه و هدف: پارگی مری یکی از موارد تهدیدکننده زندگی و جزء اورژانس‌های جراحی می‌باشد. تشخیص دیرهنگام باعث افزایش چشمگیر مرگ‌و‌میر می‌شود، بنابراین نیازمند تشخیص به موقع و درمان مناسب می‌باشد. اما به علت شباهت به سایر بیماری‌ها، تشخیص سخت ‌مانده و با وجود مطالعات بسیار اتفاق نظر در انتخاب درمان وجود ندارد. هدف از این مطالعه، ارزیابی بیماران دچار پارگی مری مراجعه‌کننده به بیمارستان‌های تابعه شهرستان بابل (بیمارستان‌های آیت‌اله روحانی و شهید بهشتی) از لحاظ عوامل بالینی، نوع درمان و عوارض آن در طی سال‌های 1394-1381 می‌باشد. مواد و روش‌ها: در این مطالعه توصیفی - مقطعی تمام بیماران دچار پارگی مری که در بیمارستان‌های تابعه شهرستان بابل از سال 1394-1381 بستری شده‌اند، مورد بررسی قرار گرفتند. معیار ورود به این مطالعه تمامی بیماران دچار پارگی مری به دلایل مختلف می-باشند. معیار خروج عدم دسترسی به پرونده بیماران می‌باشد. تشخیص براساس شرح حال، سابقه پزشکی، مطالعات بالینی و اطلاعات پاراکلینیک شامل رادیولوژی می‌باشد. پرونده بیماران از بایگانی بیمارستان استخراج شده و اطلاعات بیماران در قالـب فـرم چک ‌لیست وارد شد. اطلاعـات در نرم‌افـزار 16V SPSS با آزمـون‌های آماری تی تست و کای دو مـورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته‌ها: از 1381 تا 1394، 27 بیمار با پارگی مری وارد مطالعه شدند که 17 نفر 63% بیماران با تأخیر 24 ساعت درمان شدند. بیشترین علت پارگی جسم خارجی 18 مورد 7/66% و سپس ایاتروژنیک 4 مورد 8/14% و بیشترین علامت بدو مراجعه درد قفسه سینه 14 مورد 9/51% و دیسفاژی 13 مورد 1/48% و بیشترین درمان انتخابی اول در 11 مورد 7/40% ترمیم اولیه و سپس کانسرواتیو 10 مورد 37% بود. تنها یک مورد مرگ و میر 7/3% وجود داشت که بیمار 10 روز بعد از شروع علایم مراجعه کرده بود و دچار عارضه فیستول آئورتوازوفاژیال شده بود. نتیجه‌گیـری: در این مطالعه علت اصلی مرگ و میر، عارضه پارگی مری به علت تأخیر در درمان مراجعه دیرهنگام بیماران بوده و انتخاب درمان مناسب با توجه به شرایط بیمار‌ (فاصله بین شروع علایم و زمان مراجعه، محل پارگی، علت پارگی علایم بالینی بیماران وپاتولوژی زمینه‌ای مری) بوده است.