زمینه و هدف: استنت قلبی زیست تخریب‌پذیر بر پایه آلیاژ منیزیم، چشم انداز گسترده‌ای برای جایگزینی داربست‌های رایج فعلی نشان داده است، ولی برای استفاده و جایگزینی کامل نیاز به مشخص شدن بر هم کنش بین زیر لایه آلیاژ منیزیم و سیستم بارگذاری دارو می‌باشد. هدف از انجام این پژوهش درک اساسی اثر خوردگی استنت ساخته شده از آلیاژ منیزیم بر سرعت و مقدار رهایش دارو از آن می‌باشد. مواد و روش‌ها: در این تحقیق داروی اورولیموس در پلی – ال - لاکتیک اسید بارگذاری و به عنوان پوشش نانو هیبریدی روی نمونه آلیاژ منیزیم و آلیاژ کبالت - کروم برای بررسی رهایش در سیستم سیال شبیه‌سازی شده بدن پوشش داده شد. همچنین اثر pH و هیدروژن آزاد شده بر رهایش دارو، خوردگی و کاهش جرم نمونه با پایه آلیاژ منیزیم اندازه‌گیری و کارایی پوشش پلیمری حامل دارو در کاهش سرعت خوردگی نمونه آلیاز منیزیم ارزیابی گردید. برای این منظور از اسپکتروفتومتر UV/VIS، سیستم اندازه-گیری هیدروژن و میکروسکوپ الکترونی روبشی استفاده شد. یافته‌ها: ضریب نفوذ دارو برای نمونه پایه منیزیم برابر × 06/6 و برای نمونه با پایه کبالت - کروم برابر × 64/3 در طی دوره 100-50 روز از شروع رهایش محاسبه گردید که به دلیل تولید هیدروژن و محصولات خوردگی در استنت منیزیمی است. همچنین مشخص شد که پوشش پلی لاکتیک اسید علاوه بر حامل خوب دارو، سرعت خوردگی استنت منیزیمی را کاهش می‌دهد. در ضمن تغییرات pH اثر زیادی بر رهایش دارو ندارد. نتیجه‌گیـری: استنت منیزیمی رهایش داروی بیشتری نسبت به استنت‌های معمولی دارد و توانایی بیشتری در جلوگیری از ری- استنوسیز خواهد داشت.