زمینه و هدف: آسیب‌های وارده به بافت سخت باعث نیاز بیمار به استفاده از کاشتنی‌های فلزی می‌گردد. کاشتنی‌های موجود جهت استفاده در بافت‌های استخوانی که به دلیل جراحات ناشی از تروما و صدمات استخوانی در بدن کاشته می‌شوند نیاز به جراحی دوم جهت خروج ایمپلنت از بدن بعد از ترمیم بافت آسیب دیده دارند. با استفاده از کاشتنی‌های زیست تخریب‌پذیر، جراحی ثانویه حذف می‌شود که برای بیمار بسیار سودمند است. لذا هدف از انجام این پژوهش طراحی کاشتنی زیست تخریب پذیرمناسب برای بافت استخوانی بوده است که علاوه بر دارا بودن ویژگی زیست تخریب پذیری مقاومت مکانیکی کافی برای استفاده در بافت سخت را نیز داشته باشد. در این مطالعه خواص مکانیکی، مورفولوژی سطح، ویژگی‌های الکتریکی، میزان ترشوندگی سطح و میزان زیست فعالی مورد بررسی قرار گرفت. در نهایت به داربستی دست یافته شد که مناسب استفاده در جراحی بافت استخوان بود. مواد و روش‌ها: این مطالعه به صورت یک مطالعه پژوهشی انجام شد، ۵ نمونه مختلف ساخته شد و مورد بررسی قرار گرفت. ساخت نانوکامپوزیت‌ها توسط روش محلولی صورت گرفت. جهت بررسی خواص مکانیکی از نمونه‌ها آزمون کشش گرفته شد. از میکروسکوپ الکترونی روبشی گسیل میدانی مدل (EMITECH-K450X) جهت بررسی مورفولوژی سطح نانوکامپوزیت‌ها و بررسی میزان زیست فعالی قبل و بعد از غوطه‌وری در محلول SBF استفاده شد. آزمون هدایت الکتریکی به روش چهار پروب برای بررسی هدایت الکتریکی نمونه‌ها انجام شد و میزان ترشوندگی سطح با اندازه گیری زاویه تماس آب مورد بررسی قرار گرفت. داده‌ها به صورت میانگین ± انحراف معیار (MEAN±SD) به دست آمده و برای تحلیل آماری از نرم افزار SPSS (ویرایش 16) استفاده گردید و از آزمون آماری واریانس یک طرفه (ANOVA) استفاده شد، سطح معنی‌دار بودن اختلافات با 005/0>P محاسبه گردید. یافته‌ها: مشخص شد که نانوکامپوزیت حاوی 1% گرافن دارای مدول یانگ 426/169±5/۱۵۴۰ مگاپاسکال و نمونه خالص دارای مدول یانگ 342/215±81/۱۱۹۴ مگاپاسکال بود. میزان افزایش طول تا شکست نانوساختار حاوی ۱% گرافن 732/۰±۲/۵% و برای نمونه خالص 944/0±8/۳% بود. بهبود میزان افزایش طول تا شکست ناشی از حضور پلی‌کاپرولاکتون در ماتریس پلیمری است. همچنین میزان هدایت الکتریکی از S/M 0008/0±00158/۰ برای نمونه فاقد گرافن به S/M 0021/0±0092/۰ برای نمونه حاوی ۱% گرافن رسید که نشان می‌دهد صفحات گرافن به خوبی در زمینه پلیمر باز شده‌اند و کانال‌های هدایت الکتریکی را ایجاد کرده‌اند. همچنین میزان ترشوندگی سطح نانوساختار حاوی ۱٪ گرافن نسبت به ماتریس پلیمری بیشتر بود و از 88 درجه به 84 درجه رسید. رشد بلورهای آپاتیت بر سطح نانوکامپوزیت‌ها نشان از زیست فعالی نانوکامپوزیت‌ها دارد. نتیجه‌گیـری: یافته‌های این پژوهش نشان داد که حضور نانو ذرات گرافن علاوه بر بهبود خواص مکانیکی ماتریس زمینه باعث بهبود هدایت الکتریکی و همچنین بهبود آبدوستی سطح شده‌ است. با توجه به مدول یانگ نانوساختار بهینه این نانوکامپوزیت برای کاربرد در جراحی بافت استخوان اسفنجی مناسب است و می‌تواند جایگزین مناسبی به عنوان پیچ و پلاک زیست تخریب‌پذیر و داربست برای مهندسی بافت استخوان ‌باشد.