زمینه و هدف: علیرغم تغییر الگوی بیماریها، در دسامبر 2019 ، دوباره بیماری واگیری در جهان گسترش یافت. ماهیت این
بیماری نیاز به بستری و استفاده از خدمات بیمارستانی را الزامی میکرد. در این مطالعه، طول مدت اقامت بیماران در بیمارستان و
عوامل مؤثر بر آن مورد بررسی قرار گرفت.
مواد و روشها: در این مطالعه کوهورت گذشتهنگر، دادههای کلیه بیماران پذیرششده ( 8936 نفر) در 21 بیمارستان از اسفند
گردآوری گردید. با در نظر گرفتن معیارهای ورود، دادههای 4890 بیمار پس از ورود به MCMC 1398 تا خرداد 1399 از سامانه
با آمارهای توصیفی و تحلیلی، تحلیل شد. SPSS 16
28 % در گروه سنی بالای 60 / 52 % مرد و 4 / یافتهها: تعداد 4890 مورد تأیید شده کووید- 19 در بیمارستانها بستری شدند. 3
شایعترین علایم بالینی، .(P-value <0/ 4 برای بیماران فوت شده بود ( 001 / 2 در مقابل 1 / سال بودند. میانگین اقامت بیماران زنده، 6
2 روز) به طور / 40 %) بود که میانگین اقامت بیماران فاقد سرفه و تب ( 3 و 9 / 44 %) و دیسترس تنفسی ( 6 / 51 %)، تب ( 2 / سرفه ( 1
عدم هوشیاری، عدم اینتوبیشن، مصرف سیگار، .(P-value < 0/ 2 روز) بود ( 001 / 2 و 5 / معناداری بالاتر از بیماران دارای این علایم ( 4
سوءمصرف دارو و بیماریهای زمینهای سرطان، دیابت و بیماریهای قلبی و کلیوی با رابطه معنادار، از عوامل مؤثر در بالا بودن
.(P-value < 0/ مدت اقامتبودند ( 05
نتیجهگیری: شناسایی عوامل موثر بر مدت اقامت میتواند تغذیه اطلاعاتی مفیدی برای سیستم مدیریت کووید- 19 در
ارتباط با نقش هر یک از این عوامل فراهم کرده و زمینه را برای ارائه راهکارهای مناسب جهت متناسبسازی مدت اقامت با این
عوامل ایجاد نماید.