زمینه و هدف: تشخیص صحیح وضعیت استخوانی و شدت بیماری در بیماران مبتلا به هالوکس والگوس از اهمیت بالایی برخوردار می‌باشد، بر این اساس مطالعه حاضر با هدف بررسی ارتباط زاویه هالوکس والگوس با سایر زوایا و شاخص‌های رادیولوژیک در بیماران هالوکس والگوس انجام شد. مواد و روش‌ها: مطالعه حاضر از نوع مقطعی - تحلیلی می‌باشد که داده‌های آن در طی سال‌های 1400 تا 1401 جمع‌آوری گردیده است. جمعیت مورد مطالعه بیماران دارای هالوکس والگوس بودند که در ابتدا اطلاعات دموگرافیک اولیه ثبت شد، سپس برای تمامی بیماران گرافی ایستاده دورسوپلانتار پا گرفته شد. سپس اطلاعات رادیولوژیک بیماران شامل زاویه هالوکس والگوس، زاویه اینترمتاتارسال اول، دوم، متاتارس اول و پنجم، اندازه استخوان متاتارس اول، نسبت متاتارس اول به دوم و فاصله عرضی دیستال متاتارس اول تا دیستال متاتارس پنجم اندازه‌گیری و ثبت شد. هم چنین جهت بررسی شدت کلینیکی هالوکس والگوس، در همان وضعیت عکس فوتوگرافی با دوربین عکاسی دیجیتال نیز از بیماران گرفته شد. چهار نفر پزشک متبحر بصورت جداگانه و بدون اطلاع از نتایج رادیوگرافی بر اساس شاخص Visual Analogue Scale (VAS) به عکس‌های گرفته شده توسط دوربین امتیاز دادند. امتیاز VAS از ۰ تا ۱۰ بود که امتیاز ۰ بیانگر حداقل شدت بیماری و امتیاز ۱۰ بیانگر بیشترین دفورمیتی پا در هالوکس والگوس بود. جهت بررسی ارتباط بین متغیرها از ضریب همبستگی پیرسون و مدل رگرسیون خطی استفاده گردید. یافته‌ها: در این مطالعه 110 بیمار (94 نفر زن و 16 نفر مرد) وارد شدند که 80 نفر (8/72 درصد) از بیماران مبتلا به هالوگس والگوس متوسط و 30 نفر (3/27 درصد) مبتلا به نوع شدید بر اساس شدت کلینیکی هالوکس والگوس (VAS) بودند. نتایج حاصل از آزمون همبستگی پیرسون و مدل رگرسیون خطی، بیشترین همبستگی مثبت زاویه هالوکس والگوس را به ترتیب با زاویه متاتارس اول و پنجم (ضریب همبستگی 55/0 و 001/0P < )، زاویه اینترمتاتارسال ۱ و ۲ (ضریب همبستگی 52/0 و 001/0P < ) و نسبت متاتارس اول به دوم نشان داد (ضریب همبستگی 24/0 و 01/0P =). نتیجه‌گیـری: نتایج مطالعه نشان دادند بخشی از عوامل مؤثر بر مقدار زاویه هالوکس والگوس و در نتیجه میزان شدت بیماری در یافته‌های رادیولوژیک بیماران قابل مشاهده هست که نیاز به توجه به این یافته‌ها در گرافی بیماران و اصلاح آنها حین عمل را بیشتر می‌کند.