زمینه و هدف: لارنگوسکوپی در زنان با پره اکلامپسی شدید یکی از استرس‌زا ترین وقایع بیهوشی می‌باشد؛ انجام لارنگوسکوپی می‌تواند پاسخ‌های همودینامیک را در این زنان تحریک نموده و منجر به عوارض جدی شود؛ لذا انتخاب روشی ایمن برای لارنگوسکـوپی این زنان ضرورت دارد؛ هدف از مطالعه حاضر بررسی ایمنی گلایدسکوپ در مقابل تیغه مکینتاش در لوله‌گذاری تراشه برای زایمان سزارین در زنان با پره اکلامپسی شدید می‌باشد. مواد و روش‌ها: در یک کارآزمایی بالینی کنترل‌شده، 70 زن حامله دچار پره اکلامپسی شدید کاندید عمل سزارین تحت بیهوشی عمومی به طور تصادفی در یکی از دو گروه 35 نفره گلایدسکوپ یا مکینتاش وارد این مطالعه شدند. قبل از القای بیهوشی مونیتورینگ همودینامیک شامل ضربان قلب، پالس اکسیمتری، فشار خون شریانی تهاجمی برقرار شد. لوله گذاری تراشه به ترتیب در دو گروه گلایدسکوپ یا مکینتاش با کمک لارنگوسکوپ گلایدسکوپ یا مکینتاش انجام شد. متغیرهای همودینامیک در فاصله زمانی 2 دقیقه قبل از القای بیهوشی، قبل از لارنگوسکوپی و در دقایق 1، 2، 3، 4، 5 و 10 پس از لوله گذاری تراشه ثبت و بین دو گروه مقایسه شد. داده‌ها با استفاده از نرم افزار آماری SPSS (نسخه 22) و آزمون t student، اندازه‌گیری‌های مکرر ANOVA و χ2 یا دقیق فیشر و من ویتنی مقایسه شدند. مقادیر P-value کمتر از 05/0 به ‌عنوان تفاوت‌ آماری معنی‌دار در نظر گرفته شدند. یافته‌ها: فشـار خـون بالا در 5 دقیـقه اول پس از لوله‌گذاری در گـروه مکینتـاش شایع‌تر بـود (050/0 ˂ P-value). میـزان لوله گذاری موفق در دو گروه یکسان بود. میـزان مـوفقیت در اولین تلاش درگروه گلایدسکوپ بالاتر بود (6/88% در مقابل 2/77%). زمان لازم برای لوله‌گـذاری در گـروه گلایدسکـوپ به طور معناداری طولانی‌تر بود (6/32±2/50 در مقـابل 1/44±7/29 ثانیه، 031/0 =P-value ) میزان عوارض راه هوایی در دو گروه یکسان بود. نتیجه‌گیـری: در مدیریت راه هوایی برای عمل سزارین در بیمار با پره اکلامپسی شدید لوله گذاری با گلایدسکوپ اگرچه به زمان بیشتری نیاز دارد، اما وضعیت همودینامیک قابل قبول‌تری نسبت به تیغه مکینتاش ایجاد می‌کند؛ لازم به ذکـر است میزان عوارض راه هوایی در دو گروه یکسان هست؛ لذا ایمنی لارنگوسکوپی با گلایدوسکوپ در زایمان سزارین زنان با پره اکلامپسی شدید قابل قبول است.