زمینه و هدف: همه‌گیری بیماری COVID19 در ایران اثرات گسترده‌ای داشته و دارد. تأثیر بیماری بر آموزش پزشکی منجر به تعطیلی دانشگاه‌ها و محدود شدن اقدامات درمانی به مداخلات ضروری و اورژانسی شد. با تعطیلی کلاس‌های دانشگاهی، آموزش آنلاین و از راه دور وسعت بیشتری پیدا کرد. مطالعه اخیر به بررسی میزان کمیت، کیفیت و میزان کارآمدی آموزش‌های آنلاین در مقطع فوق تخصص جراحی پلاستیک می‌پردازد. مواد و روش‌ها: مطالعه حاضر یک مطالعه مقطعی از نوع توصیفی تحلیلی می‌باشد که پس تایید از کمیته اخلاق پزشکی انجام شد. در این مطالعه رضایت دستیاران و اساتید گروه آموزشی جراحی ترمیمی و پلاستیک از نظر میزان کمی و کیفی کلاس‌های آموزش مجازی مورد بررسی قرار گرفت. برای این کار از پرسشنامه و اطلاعات کمی مربوط به زمان کلاس‌ها و میزان مشارکت بر اساس مستندات موجود و فیلم کلاس‌ها استفاده گردید. تجزیه و تحلیل داده‌ها با استفاده از نرم افزار SPSS ورژن ۲۲ انجام شد. ﻓﺮاواﻧﯽ ﻣﺘﻐﯿﺮﻫﺎی ﮐﯿﻔﯽ ﺑﻪ ﺻﻮرت ﻧﺴﺒﺖ و درﺻﺪ و ﻓﺮاواﻧﯽ ﻣﺘﻐﯿﺮﻫﺎی ﮐﻤﯽ ﺑﺎ ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ ﻣﯿﺎﻧﮕﯿﻦ و اﻧﺤﺮاف ﻣﻌﯿﺎر ﺳﻨﺠﯿﺪه ﺷﺪ. یافته‌ها: نتایج مطالعه در ده حوزه شامل: استفاده از ابزار کمک آموزشی در فـرآیند آمـوزش مجـازی، امکان دسترسی شرکت کنندگان به منابع آموزشی، بررسی تعامل و مشارکت متقابل، رضایت از زمان برگزاری کلاس، دسترسی به کلاس برای شرکت کنندگان، روش‌های ارزشیابی و آزمون‌های مجازی، دسترسی به اساتید خارج از ساعت کلاس، رضایت از روش تدریس، رضایت از محتوای ارائه شده در کلاس و رضایت کلی از دوره آموزش مجازی بررسی و نشان داده شد در همه موارد آموزش مجازی با تفاوت معنی‌داری از نظر آماری مورد پذیرش افراد گروه قرار گرفته است. نتیجه‌گیـری: با توجه به اینکه بیماری کرونا همچنان ادامه دارد و ممکن است بیماری شبیه به این مورد در آینده اتفاق بیافتد و با توجه به اینکه مطالعه ما مناسب بودن آموزش مجازی را توصیه می‌کند، بهتر است این روش در سطح وسیع‌تر آموزش داده شده و به کار برده شود.