شیوع دیابت ملیتوس در سطح جهانی به ابعاد اپیدمی رسیده است که منجر به افزایش عوارض مرتبط میشود و در میان آنها قطع اندام تحتانی به عنوان یک چالش پزشکی قابل توجه برجسته شده است. بیماران دیابتی اغلب طیف وسیعی از ناهنجاری های عروقی، نوروپاتیکو ایمنی را تجربه میکنند که منجر به اختلال در بهبود زخم و افزایش حساسیت به عفونت ها میشود. ایجاد زخم پا یکعامل شایع برای قطع اندام تحتانی در بیماران دیابتی است. نوروپاتی محیطی و کاهش گردش خون اغلب منجر به صدمات غیر قابل توجه و تأخیر در بهبود زخم میشود. این عوامل همراه با اختلال در سیستم ایمنی، محیطی مساعد برای انتشار عفونت ایجاد میکنند که منجر به نکروز بافتی و در نهایت نیاز به قطع عضو میشود. علاوه بر این، شرایط همراه مانند بیماری شریانی محیطی و اختلال عملکرد کلیوی چالش ها در بهبود زخم و بهبودی پس از عمل را تشدید میکنند. راهبردهای پیشگیری و مدیریت در رسیدگی به بحران قطع عضو در بیماران دیابتی بسیار مهم است. آموزش بیمار در مورد بهداشت پا، کفش مناسب و معاینه منظم خود برای پیشگیری از زخم دیابت بسیار مهم است. این مقاله به بررسی جنبه های مختلف قطع عضو در بیماران مبتلا به بیماری پای دیابتی می پردازد که شامل طبقه بندی روشهای قطع عضو، شناسایی عوامل خطر مرتبط با قطع عضو اندام تحتانی، اجرای استراتژی های مدیریت پزشکی مؤثر برای بیماران پای دیابتی تحتقطع عضو و غیره است. هدف ارائه اطلاعات جامع و بینش های پیچیده با هدف افزایش اثربخشی درمان و ارتقای کیفیت زندگی این بیماران از طریق ارائه مراقبت های پزشکی توسط متخصصان مراقبت های بهداشتی است.