زمینه و هدف: زمین خوردن یک حادثه به حساب می‌آید، هزینه‌های فراوانی و پیامدهای جسمانی، روانی و اجتماعی بالقوه گسترده‌ای را در پی دارد، این پدیده در مواردی که به مرگ نشود، غالباً باعث آسیب جسمانی (شکستگی‌ها)، کاهش سطح فعالیت و تغییر شیوه‌های زندگی در سالمندان می‌شود. با توجه به اهمیت سقوط در سالمندان این مطالعه با هدف بررسی اپیدمیولوژیک آسیب-های تروماتیک ناشی از سقوط در سالمندان انجام شد. مواد و روش‌ها: پژوهش حاضر یک مطالعه مقطعی بود که طی سال‌های94 تا 96 بر روی سالمندان مراجعه کننده بدنبال سقوط به بخش اورژانس بیمارستان شهید بهشتی، انجام شد. نمونه‌گیری به روش سرشماری انجام شد. پرونده‌های پزشکی تمام بیماران با سن 60 سال و بالاتر مراجعه کننده به بخش اورژانس بیمارستان مذکور با شرح حال سقوط وارد مطالعه شدند. متغیرهای مورد مطالعه از جمله سن، جنس، محل زندگی، پیامدهای درمان، محل سقوط و چگونگی حوادث اخیر وارد چک لیست شدند. پرونده‌هایی با اطلاعات مخدوش و پرونده‌هایی که شرح حال آنها ناقص است از مطالعه کنار گذاشته شدند. در نهایت تمامی اطلاعات وارد نرم افزار SPSS نسخه 22 شد و با سطح معنی‌داری کمتر از 05/0 مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته‌ها: در این مطالعه 182 بیمار (8/93 درصد) مرخص و 12 بیمار (2/6 درصد) فوت شدند. بین میانگین سن و مرگ و میر بعد از سقوط در بیماران ارتباط آماری یافت شد (001/0P < ). اما بین جنسیت (766/0P = ). وضعیت تأهل (441/0P = ). نوع سقوط (833/0P = )، با پیامد بیماری ارتباط آماری معناداری یافت نشد. بیشترین نوع آسیب در قسمت فمور و میانگین مدت زمان بستری این بیماران 5 تا 7 روز می‌باشد، همچنین تفاوات آماری معناداری بین مدت زمان بستری و نوع آسیب وجود دارد (001/0P < ). بیشتـرین آسیب‌ها در زمان 6-12 صبح 90 مـورد (6/46 درصد) اتفـاق افتاده بود و این آسیب‌ها در قسمت فمـور 39 بیمار (1/20 درصد) بیشتر مشاهده شد. نتیجه‌گیـری: با توجه به نتایج مطالعه حاضر به کارگیری اقداماتی برای جلوگیری از سقوط سالمندان ضروری به نظر می‌رسد. شمار زیادی از سالمندان که دچار زمین خوردن شده‌اند در بیمارستان بستری شده‌اند و درصد زیادی نیز مدت زمان زیادی را بستری بودند که این هزینه‌های زیادی را بر نظام سلامت وارد کرده است. علاوه بر این ضرورت اجرای تدابیر به ‌موقع جهت درمان، مدیریت صحیح و پیشگیری از عواقب تروما احساس می‌شود.