زمینه و هدف: تمرینات استقامتی به طور مؤثری سطح هورمون رشد را در کودکان و نوجوانان چاق بیشتر از تمرینات استقامتی کاهش می‌دهد؛ اما اثرات این تمرینات بر کودکان و نوجوانان غیر چاق در هاله‌ای از ابهام است؛ لذا مطالعه حاضر با هدف تعیین اثرات تمرینات استقامتی بر روی فاکتور رشد و فاکتور رشد شبه انسولین-1 کودکان و نوجوانان پس از جراحی‌های شکمی به صورت مرور سیستماتیک و متاآنالیز انجام شد. مواد و روش‌ها: مطالعه حاضر از نوع مرور سیستماتیک و متاآنالیز (بر اساس بیانیه PRISMA) می‌باشد؛ جستجوی مقالات منتشر شده تا ابتدای سال 2022 در پایگاه‌های داده‌ای PubMed، Web of Science وEBSCO ، Cinahl، Medline،SPORT Discus ، اسکاپوس، مگ ایران و SID انجام شد. استراتژی جستجو به کمک عملگراهای بولین با کلید واژه‌های (جوانان یا جوان یا کودکان یا نوجوانان یا نوجوان یا پسران یا دختران یا کودک یا جوان یا خردسال) و (هورمون‌ یا هورمون رشد یا هورمون رشد شبه انسولین 1 یا غدد درون ریز یا سیتوکین) و (ورزش یا تمرین) و (استقامتی یا مقاومتی) و (لاپاراتومی و جراحی شکمی) انجام شد. یافته‌ها: در مجموع نه مطالعه (190 نفر) وارد این مطالعه شدند و مشخص شد که ورزش‌های استقامتی دارای اثرات مفیدی است؛ نتایج متاآنالیز نشان داد که تمرین ورزشی استقامتی با افزایش معنی‌داری در میزان هورمون رشد در انتهای مطالعه نسبت به ابتدای مطالعه همراه نیست (تفاوت میانگین‌ها: 48 نانوگرم / میلی لیتر – (99/0-02/0- : CI95% - 0% = I2- 06/0 = P)؛ همچنین نتایج متاآنالیز در قسمت دیگر نتایج حاکی از آن بود که ورزش استقامتی منجر به تغییر معنادار در هورمون رشد شبه انسولین 1 در انتهای مطالعه نسبت به ابتدای مطالعه نمی‌شود تفاوت میانگین‌ها: 90/22- نانوگرم / میلی لیتر – (12/2-92/47- : CI95% - 0%=I2- 92/0 =P ). نتیجه‌گیـری: در کـودکان و نوجوانان، سیستم های هورمـونی با تمـرینات طولانی مـدت سازگار می شوند و اثرات مختلفی را برجای می گذارند؛ تمرینات استقامتی اثری بر هورمون رشد و هورمون رشد شبه انسولینی 1 در کودکان و نوجوانان پس از جراحی‌های شکمی ندارد.