اپیدمیولوژی ناهنجاری های مادرزادی در ایران

نویسندگان

استاد گروه پزشکی خانواده و اجتماعی، دانشگاه علوم پزشکی تبریز

چکیده
زمینه و هدف: ناهنجاری‌های مادرزادی از علل عمده مرگ و میر و ناتوانی در کودکان، نوزادان و شیرخواران در غالب کشورهای جهان هستند؛ درحالی که با اقدامات به موقع می‌توان از بخش قابل توجهی از این اختلالات پیشگیری نمود. هدف از این مطالعه توصیف ویژگی‌های اپیدمیولوژیکی ناهنجاری‌های مادرزادی در ایران می‌باشد. مواد و روش‌ها: بررسی مقطعی حاضر بر روی متولدین سال 1395 در سطح ملی در ایران انجام گرفت. برای برآورد شیوع ناهنجاری‌ها شش منطقه جغرافیایی شامل تهران (پایتخت)، آذربایجان شرقی (شمال غرب)، اصفهان (مرکز)، خوزستان (جنوب غرب)، سیستان و بلوچستان (جنوب شرق) و فارس (جنوب ایران) وارد بررسی شدند. تشخیص و طبقه‌بندی ناهنجاری‌ها بر اساس سیستم طبقه‌بندی بین‌المللی بیماری‌ها ویرایش دهم انجام شد. نحوه و مدت پیگیری نوزادان و چگونگی ثبت این اطلاعات در سیستم ثبت اطلاعات بیمارستانی، طی جلساتی توسط تیم اجرایی تحقیق به متخصصین نوزادان و کودکان، ماماها، پرستارها، کارشناسان ثبت و طبقه‌بندی بیماری‌ها آموزش داده شد. یافته‌ها: شیوع ناهنجاری‌های مادرزادی در استان تهران 2/163، آذربایجان شرقی 4/356، اصفهان 0/326، خوزستان 3/94، سیستان و بلوچستان 1/264 و فارس 0/376 در هر 10000 تولد برآورد شد. وقوع کلی نقایص مادرزادی در دستگاه تناسلی، اندام‌ها و قلب به ترتیب دارای رتبه‌های اول تا سوم شناسایی شدند. هیدروسل، عدم نزول بیضه و پا چنبری نیز به ترتیب دارای بیشترین فراوانی ناهنجاری‌های مادرزادی جزئی در کشور بودند. نتیجه‌گیری: ناهنجاری‌های مادرزادی در ایران از شیوع قابل ملاحظه‌ای برخوردار هستند و در حال حاضر سالانه بیش از یکصد هزار مورد از ناهنجاری‌های مادرزادی به جمعیت عمومی کشور اضافه می‌شوند. با توجه به قابل پیشگیری بودن بیش از هفتاد درصد از نقص‌های تولد، تدوین و راه اندازی شیوه‌های نوین غربالگری در قبل، حین و بعد از تولد در کشور ما ضروری به نظر می‌رسد.

کلیدواژه‌ها