زمینه و هدف: رضایت شغلی، چالشی حیاتی برای سازمان‌های مراقبت سلامت است. سازمان‌های بهداشتی و درمانی به علت اهمیت وظیفه‌ای که در زمینه پیشگیری مـراقبت و درمان بر عهـده دارند، از جایگاه ویژه‌ای در جامعه برخوردار می‌باشند و نارضایتی شغلی کارکنان مراکز درمانی موجب پایین آمدن کیفیت خدمات ارائه شده و در نهایت نارضایتی بیماران خواهد شد. مطالعه حاضر با هدف بررسی رضایت شغلی کارکنان مجتمع درمانی فوق تخصصی شهر بندرعباس در سال 1402 انجام شد. مواد و روش‌ها: پژوهش توصیفی – تحلیلی حاضر به‌صورت مقطعی در مجتمع درمانی فوق تخصصی بندرعباس در سال 1402 انجام شد. جامعه مورد بررسی، کلیه کارکنان شاغل در بیمارستان مذکور بود که ده درصد از افراد، معادل 120 نفر به عنوان نمونه پژوهش در نظر گرفته شد و نمونه‌گیری در این مطالعه به روش تصادفی انجام شد. به‌ منظور جمع‌آوری داده‌های مورد نیاز از پرسشنامه استاندارد رضایت شغلی مینه سوتا استفاده شد. تجزیه و تحلیل داده‌ها با نرم‌افزار SPSS نسخه 22 و با استفاده از آمار توصیفی و آزمون-های chi-square،T-test وOne-way ANOVA انجام شد. یافته‌ها: یافته‌های این مطالعه نشان داد که میانگین نمره کل رضایت شغلی در بین کارکنان 96/13 ± 95/46 بود. بیشترین میانگین مربوط به بعد نوع شغل با میزان 90/3 ± 62/11 و کمتـرین میانگین مربوط به بعد نظام پرداخت با میزان 34/2 ± 52/5 بود. 50 نفر (2/53%) کارکنان دارای رضایت شغلی متوسط، 24 نفر (5/25%) دارای رضایت شغلی ضعیف و 20 نفر (3/21%) دارای رضایت شغلی خوب بودند. نمره رضایت شغلی کارکنان برحسب جنسیت، سن، تأهل، شیفت کاری و سابقه کار اختلاف معناداری نداشت؛ اما اختلاف معناداری بین نمره کل رضایت شغلی کارکنان بر حسب سطح تحصیلات، پست سازمانی و میزان درآمد مشاهده شد (P < 0.05). نتیجه‌گیـری: رضایت شغلی کارکنان در حد متوسط بود. این میزان، اگرچه نامطلوب نیست؛ اما در شرایط ایده آل و مطلوب خود نیـز قرار ندارد. بنابراین لازم است که سرپرستان، مدیران بیمارستان و مسئولین مربوطه با آگاهی از شرایط موجود، از طریق توجه بیشتر به رضایت شغلـی کارکنان و عوامل مـؤثر بر آن و اهتمـام به ارتقای سطـح آن، زمینه را برای نیل به شرایط مطلـوب مهیا سازند و کارکنان خود را در سازمان کارآمدتر، اثربخش‌تر و راضی‌تر نمایند.