زمینه و هدف: همه‌گیری COVID-19 تأثیرات عمیقی بر سیستم‌های بهداشتی و روش‌های درمانی، به ویژه جراحی گذاشت. این مطالعه به بررسی ویژگی‌های بالینی و نتایج بیماران تحت عمل جراحی در دوران کمون عفونت COVID-19 می‌پردازد. مواد و روش‌ها: در این مطالعه مقطعی تحلیلی، که در سال 1398 انجام شد. داده‌های بالینی از بیماران تحت عمل جراحی که در دوره کمون COVID-19 قرار داشتند، جمع‌آوری و تجزیه و تحلیل شد. ویژگی‌های بالینی شامل سن، جنس، نوع جراحی و همچنین نتایج پس از عمل نظیـر مدت زمان بستری و مرگ و میر بررسی گردید. تمام اطلاعات وارد نرم افزار SPSS نسخه 22 شده و برای تحلیل از از آزمـون‌های تی تست و کای دو استفاده شد. سطح معنی‌دار آماری برای تمامی آزمون‌ها عدد 05/0 در نظر گرفته شد. یافته‌ها: میانگین زمان عمل‌های الکتیـو در بیماران با و بدون PCR مثبت 12/1 ± 87/3، 98/0 ± 7/2 بود. عمل‌های مینور نیز در بیمـاران با و بدون PCR مثبـت 12/2 ± 11/4 و 14/1 ± 5/3 بود. عمل‌های ماژور نیز در بیماران با و بدون PCR مثبت 3/3 ± 3/12، 5/2 ± 8/11 بود. نتایج نشان داد که میانگین مدت زمان بهبودی بین دو گروه بیماران با و بدون PCR مثبت تفاوت آماری معناداری وجود داشت (P < 0.001)، به طوریکه مدت زمان بهبودی و فوت بیماران در بیماران کووید 19 بیشتر از بیماران دیگر بود. نتیجه‌گیـری: این مطالعه نشان می‌دهد که بیماران مبتلا به COVID-19 که در دوران کمون عفونت تحت عمل جراحی قرار گرفته‌اند، در مقایسه با بیماران بدون عفونت، مدت زمان بهبودی طولانی‌تر و نرخ مرگ و میر بالاتری داشتند. این یافته‌ها بر اهمیت ارزیابی دقیق وضعیت عفونت COVID-19 قبل از انجام جراحی‌های الکتیو و غیرضروری تأکید می‌کند و لزوم اتخاذ رویکردهای احتیاطی برای کاهش خطرات مرتبط با جراحی در بیماران مبتلا به کووید -۱۹ را برجسته می‌سازد.