دوران سالمندی بنابه تعریف از 65 سالگی شروع می­شـود. در دوران سالخـوردگی فیزیولـوژی کل بدن دستخوش کاهـش می­شود و با بالاتر رفتن سن نیز کاهش افزایش می­یابد. ارگان­های حیاتی بدن کم و بیش دچار ناکارآمدی فیزیولوژی می­شوند و قلب نیز به علت کاهش سلول­هایش و جایگزین شدن آن با فیبروز و چربی دچار افزایش حجم و اختلال سیستم هدایتی می­شود، به علت کاهش قدرت انقباض و عدم پذیرندگی کافی هنگام دیاستول دهلیزها نیز تحت تأثیر قرار گرفته و احتقان ریوی پیش می­آید با ناکارآمدی جذب اکسیژن در ریه­ها و کاهش تعداد الوئل­ها و خاصیت ارتجاعی آن ریه نیز دچار نزول فیزیولوژی می­شود. سیستم عصبی نیز دچار نارسائی تدریجی و مشکل شناختی و کاهش قدرت حافظه می­شود و پس از عمل بیمار ممکن است، دچار هذیان شود که باید از آن پیشگیری کرد. سیستم ایمنی نیز ضعیف شده و با کاهش سلول­های آن مستعد بیماری­های عفـونی و عفونت پس از عمل جراحی می­شود. بیمـاری­های همـراه مانند دیابت و آرتروز، مشکلات قلبی ریوی و سیستـم عصبی، کاتاراکـت، پروستاتیسم، ضعف شنوائی، بینایی و یا بیماری­های بدخیم، بهبودی بیمار را کند می­کند و روی هم رفته خطر عمل جراحی را در سالخوردگان بالا می­برد، عضلات هم همراه با استخوان دچار تحلیل شده Frailty که اداره بیمار را پس از عمل و تصمیم به عمل جراحی را دشوار می­کند، برای مشکلات سالمندان راهکارهائی وجود دارد که شایسته است، قبل از عمل از آن دستورالعمل­ها استفاده کرده و بیمار را در بهترین وضعیت کارکردی فیزیولوژی به اطاق عمل برد.