زمینه و هدف: در ساعت 5:30 صبح روز پنجم دی ماه سال 1382 (26 دسامبر 2003) زلزله‌ای هولناک با قدرت 7/5 در مقیاس ریشتر در جنوب کرمان، در شهرستان بـم روی داد که حدود 80 هزار کشته و زخمی برجای گذاشت. بیمارستـان الزهرا (س) شهر اصفهـان به عنوان یکی از مراکز ارجاع مصدومان این حادثه پذیرای حدود 255 بیمار بود که از این تعـداد 20 نفر به علت صدمات نسج نرم در اندام‌های تحتانی و فوقانی تحت عمل فاشیوتومی اندام قرار گرفتند. این بیماران از نظر وضعیت عمـومی و شرایط بالینی، وضعیت مدیکال بررسی شدند. هدف از انجام این مطالعه بررسی عوارض و سرانجام اندام در بیماران فاشیوتـومی شده می‌باشد. مواد و روش‌ها: از 255 بیمـار زلـزله زده‌ای کـه بـه بیمارستـان الزهـرا (س) ارجـاع داده شـدند، در 20 بیمـار مبتـلا به Crush Syndrome در 26 اندام فاشیوتـومی انجام شد و این بیماران در طی مـدت 24 ماه تحت پیگیری مناسب قرار گرفتند. در این بیماران اندام‌ها در دراز مدت از نظر عملکـرد حسی و حرکتی و دامنة حرکات مفصلی بررسی شدند. یافته‌ها: کلیة بیماران مورد مطالعه بعد از 24 ماه از حادثه قادر به راه رفتن در اندام گرفتار در حـد قابل قبـول بودند. در 7 بیمار (11 اندام) حس اندام‌ها به صورت هیپوستـزی یا هیپـرستزی بازگشت کامل داشته است و بقیه بیمـاران حس اندام در حد قابل قبول و نسبی برگشت داشت و تنها در یک بیمار به علت دبریدمان رادیکال تنها حس عصب صافن وجود داشت. نتیجه‌گیـری: انجام فاشیوتومی در اندام‌های دچار Crush Syndrome نه تنها عـوارض خطرناکی برای بیمار ندارد بلکه در نگهداری عضو و حتی ایجاد عملکـرد‌ اندام در حد قابل قبول کمک کننده می‌باشد. این بیماران نیاز به توجه و پیگیـری و حمایت بعد از عمل و عمل جراحی ترمیمی و اصلاحی اندام و استفاده از ارتوزهای مناسب جهت بهبود عملکـرد عضو دارند. در نهایت با توجه به نحوة تفکـر در کشور ما که از نظر بهـداشت روانی فـرد و جامعه، قطـع عضو باعث عواقب جبـران ناپذیر می‌شود، نجات اندام را باید به عنوان یک اقـدام مهـم درمانی ـ حمایتی برای بیماران Crush Injury در نظر داشت.