زمینه و هدف: میـزان باز بودن گـرافت شریان رادیال، در بای پس کـرونر، حدود 80% در طی 7 سال می‌باشد. هر چند در مقالاتی، نتایج بهتـر از این میزان، در موارد تنگی قابل توجه درقسمـت پروکسیمال با ران-آف (Run-Off) خوب گزارش شده است. استفاده از شریان رادیال در سیستـم چپ عـروق کرونر، با ران ـ آف خـوب، شرط اصلی برای باز ماندن شریان رادیال می‌باشد، و در چنین مـواردی میزان باز ماندن گرافت بیشتر از مقـدار ذکـر شده در بالا است. در مطالعة زیر نتایج کوتاه مدت و میان مدت استفاده از شریان رادیال در طی 7 سال مـورد بررسی قرار گرفته است. مواد و روش‌ها: از سال 1378 الی 1385، تعداد 308 ببمـار بای پس کـرونر که شریان رادیال در آنها استفـاده شـده بود، مـورد بررسی قـرار گرفته است. قبل از برداشتن شریان رادیال تست آلن در همه بیمـاران انجـام می‌شد. متوسـط زمان پیگیـری این بیماران 2/6±21ماه بـود. نتایج کـوتاه مـدت و میـان مدت استفاده از شـریان رادیال و همچنیـن عوارض در این عده بررسی گـردید. یافته‌ها: تعداد 308 بیمـار (240 مـرد و 68 زن) در این مـدت وجـود داشت، که حداقل یک (286 نفر) یا دو (22 نفر) آناستوموز دیستال با استفاده از شریان رادیال در آنها انجام شده بود. متوسط سن بیماران 8/4+55 (26 تا 78) سال بود. حدود 96% اعمال جراحی الکتیو و 4% اورژانس بود. متوسط تعـداد گـرافت 5/3 گـرافت در هـر بیمـار بود، در 18% بیماران تنها گرافت‌های شریانی استفاده شده بود. مـوربیدیتی این بیمـاران عبارت بود از: خونریزی منجـر به جـراحی مجدد در 2/2%، MI پس از عمل در 2/3%، پارستزی در دست در 10%، آبسه ناشی از بخیه در 5/3 %. متوسط زمان کلامپ آئورت 9+46 دقیقه و متوسط زمان پمپ 11+85 دقیقه بود. مرگ و میر بیمارستانی 6/0% (2 بیمار) بود که در یکی مستقیماً مـربوط به عارضه برداشتن شریان رادیال بود. در خلال پیگیری همه بیماران زنده بوده، حوادث قلبی نداشته، و عملکـرد قلبی خوبی داشته‌اند. نتیجه‌گیـری: نتیـجة کوتاه مـدت و میـان مـدت استفاده از شریان رادیال خوب بوده و توصیه به استفاده از این گرافت در عمل جراحی بای پس کـرونر را توصیه می‌نماییم. پیشنهاد می‌شود مطالعات آنژیوگرافیک جهت بررسی میزان باز بودن گرافت‌ها نیز انجام شود.