زمینه و هدف: در جراحی سیستوپلاستی تقویت کننده به طور مـرسوم از قسمت‌های مختلف دستگاه گـوارش استفاده می‌شود که می‌تواند سبب اختلالات متابولیک شده و به طور بالقوه احتمال ایجاد کانسر مثانه را بالا می‌برد. در این مطالعه آینده‌نگر ما تکنیـک جراحی دیگری را آزموده و از بافت خود دستگاه ادراری برای این کار استفاده نمـودیم. مواد و روش‌ها: سه بیمار که 2 نفر مرد و یک نفر زن بودند با تشخیـص مثانه نوروژنیک و کلیه‌هایی با عملکـرد مناسب انتخاب نمودیم. هر سه این بیماران بی‌اختیاری ادراری و مثانه‌هایی با ظرفیت کم و غیـرقابل اتساع و ریفلاکس شدید داشتند که با گـرافی‌های VCUG اثبات شده بود. برای هر سه نفر تست یورودینامیک انجام شد. دو بیمار تحت یورتوسیستوپلاستی خلف صفاقی با استفاده از هر دو حالب قرار گرفتند ولی در یک بیمار از یک حالب استفاده شد. یک ماه پس از جـراحی برای هر سه نفر VCUG انجام شد تا ظرفیت مثانه آنان بررسی شود. یافته‌ها: متوسط سنی بیماران 3/20 سال (22-18) بود. سطح کراتینین سرم قبل از عمل آنان به ترتیب 3/2 و 4/2 و 7/2 mg/dl و حجم مثانه 100 و 77 و 50 سی‌سی بود. مدت زمان عمل جراحی 3، 5/2 و 5/2 ساعـت ثبت شده است، دوره پس از عمل هر سه بیمار به خوبی طی شد. متوسط مدت زمان بستری 7/6 روز بود. هر سه بیمار در طی روز با انجـام CIC خشک بودند. یک ماه پس از عمل سطح کـراتینین آنان به 2/1، 6/1 mg/dl و 9/1 و حجم مثانه به 340، 360 و 290 سی‌سی رسید. نتیجه‌گیـری: نتایج اولیه بررسی‌ها نشان دهنده این است که یورتروسیستوپلاستی قابل مقایسه با انتروسیستوپلاستی بوده و در دراز مـدت نیز عـوارض متابولیک و نئوپلاستیک را ندارد. جراحی افـزایش حجـم مثانه با استفاده از حالب دارای همان مـزایای تکنیک‌های جـراحی قبلی بوده ولی عـوارض استفاده از قسمـت‌های مختلف دستگاه گـوارش را به دنبال ندارد.