1
رادیولوژیست، دانشگاه علوم پزشکی تهران، کلینیک دانشگاه تهران، بخش رادیولوژی
2
دستیار رادیولوژی، دانشگاه علوم پزشکی تبریز
3
استادیار گروه ارتوپدی، دانشگاه علوم پزشکی تهران، بیمارستان سینا، بخش ارتوپدی
چکیده
زمینه و هدف: روشهای متعـددی برای اندازهگیری طول انـدام تحتـانی وجـود دارد. ایـن روشها از روشهای بالینـی در کل دقیقتر هستند و هـر کـدام مـزایا و معـایـب خـود را دارند. مواد و روشها: در ایـن مطالعـه کلیـه بیمـاران دچـار اختـلاف طـول اندام با تشخیـص پزشک معالج، مورد بررسی قـرار گـرفتند. بیمـاران ابتـدا معاینـه شـده و مقـدار کـوتاهی ظاهـری و سمـت کـوتاهتـر مشخـص شد و سپس نتایج بدست آمده از اسکنوگـرام با نتـایج بالینی مقایسه گـردید. یافتهها: بدین تـرتیب 161 بیمـار وارد مطالعه شـدند کـه از این تعـداد 97 نفـر مـرد (60%) و 64 نفـر زن (40%) بودند. پس از معاینة اولیه بیماران، در 1/6 درصد بیماران طول ظاهری اندام دو طرف با هـم برابر بود ولی در 4/53% از بیماران اندام راست کوتاهتر و در 5/40% سمت چپ کوتاهتر بوده که پس از انجام اسکنـوگرام، در 6/56% از بیماران سمت راست کوتاهتر و در 4/43% بیماران سمت چپ کوتاهتر بود. در 2/22% از بیمـاران بیـن نتایج اسکنوگرام و معـاینة بالینی از نظـر سمت کوتاه، هم خوانی وجـود نداشت. نتیجهگیـری: این مطالعه نشانگر ارزش اسکنوگرام در ارزشیابی معاینات ارتوپـدی و اندازهگیـری مقدار دقیق کوتاهی قبل از هر گونه عمل جـراحی است.
