زمینه و هدف: در بیماری که با درد حاد شکمـی مراجعه می‌کند و در گرافی قفسة سینه پنومـوپریتوئن دارد و اخیـراً تحت عمل جراحی شکمی قرار گرفته است، افتـراق پنومـوپریتوئن پس از عمل از پنوموپریتوئن ناشی از یک پاتولوژی جـدید، نقش مهمـی در تشخیص و درمان بیمار ایفا می‌کند. این مطالعه بر آن است تا میزان بروز پنومـوپریتوئن پس از عمل و معیارهای این افتـراق را روشن‌تر سازد. مواد و روش‌ها: در یک مطالعه توصیفی آینده‌نگـر، از 172 بیمـار که با انسزیون‌های مختلـف شکمی، تحت عمل جراحی قرار گـرفتند، در روزهای مختلـف پس از‌ عمل، گرافی ایستاده قفسة سینه قدامی ـ خلفی گـرفته شد. میـزان بروز پنوموپریتوئن پس از عمل [Postoperative Pneumoperitoneum (P.O.P)] و مدت زمان باز جذب آن و عـوامل مؤثر بر آن، بررسی و یافته‌ها با آمار توصیفی آنالیز شدند. یافته‌ها: از مجموع 172 بیمار در 2/55% موارد P.O.P وجود داشت. بیشترین میزان P.O.P در انسزیون میدلاین (81/81%) و سپس در انسزیون‌های میدلاین تحتانی (42/71%)، میدلاین فوقانی (45%)، کوخر (66/41%) و مک برنی (7/35%) بوده که این اختلاف معنی‌دار بوده است (05/0 P <). در افراد با 25 ≤ BMI میزان بروز P.O.P 9/31%، در BMI نرمال (9/24-5/18) این میزان 58% و در افراد با 5/18 BMI <، 4/78% بوده، که این اختلاف نیز معنی‌دار بوده است (<0.001 P). میانگین ارتفاع هوا در زیر دیافراگم سمت راست در روز اول پس از عمل 07/9 میلی‌متر بود. نتیجه‌گیـری: میــزان بـروز P.O.P مشخصـاً به نـوع انسزیـون و BMI فـرد بستگـی دارد و بـه سـن، جنـس، نـوع عمـل و مـدت زمـان عمـل ارتبـاطـی نـدارد. مـدت زمـان بـاز جـذب P.O.P نیـز بـا حجـم هـوای اولیـه، سن و BMI ارتبـاط معنـی‌داری دارد.