زمینه و هدف: در اغلب وضعیت‌های اضطراری همچون سوختگی‌های شدید، خیز بسیار زیاد، وجود ترومبوز در عروق سطحی،چاقی مفرط، شوک ناشی از خونریزی‌های شدید دستیابی مستقیم به سیستم گردش خون به خصوص به عروق سطحی مشکل و در برخی از موارد غیر ممکن می‌باشد. لذا در چنین شرایطی جهت تزریق مایعات و داروهای اضطراری باید از روش‌های دیگر به جز تزریق داخل وریدی استفاده نمود. در این مطالعه دو روش تزریق داخل استخوانی و وریدی در خرگوش بالغ با استخوان‌های تکامل یافته مورد بررسی قرار گرفت. مواد و روش‌ها: این بررسی به صورت یک‌ مطالعه تجربی بر روی 20 سر خرگوش نر سفید نیوزلندی 6-4 ماهه انجام شد. جهت مقایسه دو روش تجویز متیلن بلو،داخل استخوانی و داخل وریدی، 10 خرگوش به میزان 5 سی‌سی متیلن بلو از طریق داخل وریدی و 10 خرگوش نیز 5 سی‌سی متیلن بلو از طریق داخل استخوانی دریافت کردند. اطلاعات لازم از فرم اطلاعاتی استخراج گردید و با استفاده از جداول فراوانی مناسب براساس متغیرها داده‌های لازم تجزیه و تحلیل گردید. تجزیه و تحلیل اطلاعات براساس آزمون آماری مان ـ ویتنی انجام شد. یافته‌ها: میانگین زمان ظاهر شدن متیلن بلو در کانولیشن آئورت در روش تزریق داخل استخوانی 3/2±781/9 ثانیه و در روش تزریق داخل وریدی 33/2±052/10 ثانیه می‌باشد. این اختلاف از لحاظ آماری (Man Whitney) معنی‌دار نبود (800/0=P). نتیجه‌گیـری: به نظر می‌رسد که تزریق داخل استخوانی به اندازه تزریق داخل وریدی حتی در استخوان بالغ نیز کارایی داشته باشد و می‌توان در شرائط عدم دسترسی به ورید از روش داخل استخوانی در بالغین نیز استفاده کرد و در اورژانس‌های حیاتی زمان را از دست نداد.