زمینه و هدف: سالانه بیش از دو هزار نفر در ایران دراثر سرطان مری جان خود را از دست می‌دهند. بدیهی است که انتخاب درمان درست می‌تواند نجاتگر باشد. سرطان مری با اینکه در دنیا جزو ده سرطان شایع نیست، اما در نواحی واقع روی کمربند سرطان مری، مثل پنج استان شمالی ایران بسیار شایع است و جزء مشکلات بزرگ سیستم بهداشتی درمانی این نواحی محسوب می‌شود. از طرفی رفتار سرطان و پاسخ به درمان آن، در مناطق جغرافیایی متفاوت است. بررسی میزان بقاء یک تا سه ساله بیماران دچار سرطان مری، تحت درمان کمورادیوتراپی به تنهایی و با جراحی به همراه کمورادیوتراپی در طول 8 سال در استان گیلان می‌باشد. مواد و روش‌ها: این مطالعه، یک مطالعه کهورت تاریخی است. پرونده تمام بیماران سرطان مری از زمان افتتاح کلینیک رادیوتراپی بیمارستان رازی رشت، در طول 8 سال (91-83) بررسی شدند. در نهایت 266 بیمار که در مراحل 3 و 2 قرار داشتند وارد مطالعه و تا سال 91 پیگیری شدند و در دو گروه درمانی کمورادیوتراپی به تنهایی (CRT)و جراحی همراه با کمورادیوتراپی (CRT-S) از نظر مدت بقاء با هم مقایسه شدند. نتایج با نرم‌افزار SPSS و از طریق آمار توصیفی تحلیلی و آزمون‌ آماری LogTarone-ware تجزیه و تحلیل شد. همچنین از متد Kaplan-Meier برای برآورد میزان بقاء و از Cox Regression جهت برآورد شانس بقاء با کنترل عوامل مداخله‌گر و زمینه‌ای استفاده شد. یافته‌ها: از 266 بیمار با سرطان مری که در مراحل 3 و 2 بودند، 222 نفر تحت کمورادیوتراپی (این بیماران حاضر به جراحی نبودند) و 44 نفر تحت جراحی و کمورادیوتراپی قرار گرفتند. میانگین سنی 11±65 سال بود. اغلب بیماران مرد (57%) بودند. بیشترین محل ابتلای تومور در ثلث تحتانی مری بود (46%). پاتولوژی تومور در 215 نفر (80%) موارد از نوع سرطان سلول سنگفرشی بود. میانگین مدت زمان بقاء کل 1/1±17 ماه و میانه 12 ماه بوده است. بقاء کلی 1 ساله 49% و 3 ساله 8/11% بود. بقاء بیماران با درمان کمورادیوتراپی به تنهایی، 2/1±17 ماه و میانه 13 ماه و جراحی همراه با کمورادیوتراپی 3/2±18 ماه و میانه 14 ماه بود. میزان بقاء بیماران در دو گروه درمانی بر حسب محل آناتومیک، نوع پاتولوژی و جنسیت رابطه معنی‌داری نداشت. میزان بقاء افراد در گروه سرطان سلول سنگفرشی در دو گروه کمورادیوتراپی به تنهایی و جراحی همراه باکمورادیوتراپی تفاوت معنی‌دار نداشت P=0.322)). در افراد با آدنوکارسینوم، بقاء در گروه جراحی همراه باکمورادیوتراپی از کمورادیوتراپی به تنهایی بیشتر بود (P = 0