زمینه و هدف: آسیب‌های عصبی که توسط تروماهای ماژور یا مینور ایجاد می‌شود، اغلب باعث ناتوانایی‌هایی برای بیماران می‌شوند. نوروتمزیس که با قطع آناتومیکی کامل عصب بیمار مشخص می‌شود، شدیدترین فرم این آسیب می‌باشد که بدون جراحی ترمیمی هیچ بهبودی ندارد و امروزه این آسیب‌های عصبی با تکنیک جراحی‌های میکروسرجیکال در حال ترمیم هستند. در برخی مطالعات مشاهده شده که با کمک لیزر کم توان و تأثیر روی رشد سلول‌های عصبی نتایج ترمیم اعصاب محیطی تقویت می‌شود. لیزر کم توان می‌تواند یک ابزار کمکی مفید برای ترمیم‌های آسیب عصبی به دنبال جراحی باشد. هدف از این مطالعه بررسی اثرات لیزر درمانی پس از جراحی ترمیمی قطع عصب مدیان در نیمه دیستال ساعد و مقایسه آن با روش استاندارد می‌باشد. مواد و روش‌ها: این مطالعه به صورت کارآزمایی بالینی مورد و شاهد روی 36 بیمار که با پارگی سطح ولار نیمه انتهایی ساعد در بخش اورژانس جراحی پلاستیک بیمارستان بستری شده بودند و کمتر از 72 ساعت از آسیب آنها گذشته بود و در معاینه آسیب عصب مدیان به صورت پارستزی در انگشتان یک، دو و سه داشتند، انجام شد. بیماران به گروه روش ترمیم استاندارد و روش ترمیم همراه با لیزرکم توان تقسیم شدند و توسط یک جراح تحت جراحی قرار گرفتند. در گروه لیزر تا 20 روز 10 جلسه به صورت یک روز در میان جهت انجام لیزر درمانی مراجعه می‌کردند. معاینات بالینی و نوار عصب و عضله هفته سوم, ماه سوم و ماه ششم مورد بررسی قرار گرفت و با یکدیگر مقایسه شد. یافته‌ها: در مورد تست تمایز دو نقطه بهبودی در انگشت دوم گروه لیزر نسبت به گروه کنترل تفاوت معنادار آماری داشت، همچنین در مورد نوار عصب و عضله در مورد موتور اختلاف معنادار آماری حاصل برتری گروه لیزر بود و با معاینات فیزیکی ما نیز مطابق بود که در معاینات عضلانی در بررسی اپوزیشن انگشت اول و ابداکسیون آن بهبودی در گروه لیزر اختلاف معنادار آماری نسبت به گروه کنترل داشت. نتیجه‌گیـری: در مجموع به نظر می‌رسد که لیزر درمانی طبق پروتکل ما تأثیر بر روی برخی پارامترهای رشد عصب دارد که این تأثیر در مورد فیبرهای موتور به نظر بیشتر از فیبرهای سنسوری است.