استادیار گروه جراحی عمومی، دانشگاه علوم پزشکی آزاد اسلامی، واحد تهران، بیمارستان بوعلی، تهران، ایران
چکیده
دنیـای مقیاسها غالباً سرشار از زبانی تخصصی و اسرارآمیز و بیش از اینها انباشته از روشهای تحلیلی غیرقابل درک به نظر میرسد. پزشکانی که تحقیقات بالینی را برنامهریزی میکنند، باید رویکردی خردمندانه برای بکارگیری مقیاسها و شاخصها اختیار نمایند. مقیاسی مانند دماسنج، ابـزاری برای سنجش پدیدههای بالینـی بوده و درجه، ارزشی از مقیاس در بیماری معینی است. مقیاسهای بالینی، معیاری استاندارد شده و قابل تکرار از شرایط بیمار یا موقعیت کارکردی او را فراهم مینماید، همانگونه که دماسنج، معیاری استاندارد شده و قابل تکرار از دمای بدن را فراهم میسازد.
