زمینه و هدف: در جدار قفسه سینه انواعی از ناهنجاری‌های مادرزادی وجود دارد که عمدتاً شامل ناهنجاری‌های پکتوس و نقص‌های استخوان جناغ سینه می‌باشد. این ناهنجاری‌ها بیشتر اثرات نامطلوب روانی و فیزیولوژیک دارند. ترمیم این ناهنجاری‌ها مورتالیتی و موربیدیتی ناچیزی دارند و با اصلاح آن مشکلات روانی و فیزیولوژیک مبتلایان حل می‌شود، مطالعه حاضر به منظور بررسی اندیکاسیون‌ها ونتایج جراحی در بیماران با بدشکلی‌های قفسه سینه در استان گیلان انجام گرفته است. مواد و روش‌ها: در این مطالعه گذشته‌نگر 52 بیمار (38 مرد و 14 زن) با بدشکلی‌های قفسه سینه که تحت عمل جراحی ترمیمی در دو بیمارستان رازی و آریا مورد مطالعه قرار گرفتند. تمام بیماران بجز استرنال کلفت تحت اقدام تشخیصی سی‌تی اسکن، عکس قفسه سینه قرار گرفتند. عمل جراحی راویچ برای بیماران پکتوس اکسکاواتوم و پکتوس کاریناتوم صورت گرفت و رزکشن دنده‌های برجسته در بدشکلی قفسه سینه انجام شد و در این شرایط، نقص ایجاد شده باعضله پکتورالیس ماژور و مش ترمیم شدند و کندروتومی‌ برای بیماران استرنال کلفت انجام شد. برای تجزیه و تحلیل داده‌های توصیفی از آزمون‌های آماری میانگین انحراف استاندارد درصد و فراوانی استفاده شد. یافته‌ها: میانگین سنی بیماران 5/8±81/14 سال بود که گستره 3 تا 30 سال را در برمی‌گرفت. شایع‌ترین شکایت اولیه در بیماران مراجعه کننده بد شکلی در 52 بیمار (100%) دیده شد. از 52 بیمار32 بیمار پکتوس اکسکاواتوم (53/61%) و 10 بیمار پکتوس کاریناتوم (23/19%)، 7 بیمار (4/13%) بدشکلی دنده و 3 بیمار (7/5%) استرنال کلفت داشتند. شدت پکتوس اکسکاواتوم از 3 تا 5 سانتیمتر متغیر بود. در بیماران با سن بالاتر از پانزده سال تعداد پین بکار رفته برای فیکس کردن استرنوم دو عدد بود. مش پرولن برای ثابت کردن استرنوم در چهار بیمار بکار برده شد بیشتر بیماران بدون عارضه مهم ترمیم شدند و عوارض عمل شامل 8 مورد پنوموتوراکس (38/15%)، 4 مورد پنومونی (69/7%)، 3 مورد آتلکتازی (76/5%) و 2 مورد عفونت ناشی از میله (84/3%) بود. عوارض عمل جراحی در بیماران با سن بالاتر از پانزده سال بیشتر بوده است. هیچ مورد عودی رؤیت نشد. شدت درد در بیماران 6 از10 بود (3/42%). نمره درد در بیماران با سن بالاتر از پانزده سال به طور چشم‌گیری بالاتر بود. طول مدت بستری از 3 تا 7 روز متغیر بود. طول مدت بستری بیماران با سن بالا تر از پانزده سال به طور چشم‌گیری بیشتر بود. بیماران تحت پیگیری 2 تا 6 ساله قرار گرفتند. 15مورد (84/28%) بیماران میزان رضایتمندی عالی دشتند و 35 مورد (30/67%) رضایتمندی خوب و 2 مورد (84/3%) رضایت نداشتند. نتیجه‌گیـری: پکتوس اکسکاواتوم و پکتوس کاریناتوم و استرنال کلفت بهتر است در سنین ابتدایی (12-8 سالگی) اصلاح شود به این دلیل که با بالا رفتن سن عمل جراحی سخت‌تر و عوارض آن بیشتر و میزان عود و عوارض روحی روانی ناشی از آن بیشتر خواهد شد. لذا به همکاران و پزشکان خانواده توصیه می‌کنیم که این بیماران را جهت جراحی و اصلاح به مراکز تخصصی مربوطه ارجاع داده تا از عوارض یاد شده جلوگیری و همچنین از روش‌های کمتر تهاجمی مثل ناس تعلیم داده شود.