زمینه و هدف: آمپوتاسیون‌های اندام تحتانی از جمله انواع شایع عوارض مورد مشاهده در بیماران دیابتی محسوب می‌گردند. بیماری دیابت احتمال خطر آمپوتاسیون‌های اندام تحتانی را افزایش می‌دهد، اگرچه مطالعات اپیدمیولوژیک رابطه مثبت بین بالا بودن قند خون و احتمال آمپوتاسیون‌های اندام تحتانی را نشان داده‌اند، وسعت اثرات عدم کنترل مناسب قند خون بر این عارضه، که یکی از پرهزینه‌ترین عوارض دیابت است، را به خوبی بررسی نکرده‌اند. مواد و روش‌ها: در این مطالعه مشاهده‌ای که به صورت یک بررسی توصیفی ـ تحلیلی مقطعی انجام گردید. تعداد 100 نفر از بیماران مبتلا به پای دیابتی مـراجعه کننده به بیمارستان شهدای تجریش (مرکز ارجاعی بیماران پای دیابتی) در سال‌های 93 و 94 به صورت در دستـرس انتخـاب شدند و ارتباط بین میزان هموگلـوبین A1C و نیاز به انجام آمپوتاسیون اندام تحتانی در آنها بررسی گردید. یافته‌ها: با توجه به نتایج به دست آمده، میانگین مدت بیماری در افراد مورد بررسی 9/4±09/12 سال بود. در مطالعه پیش رو 26 درصد از بیماران منجر به آمپوتاسیون اندام تحتانی شده‌اند. میانگین هموگلوبین A1C در گروهی که آمپوتاسیون داشتند 3/1±5/8 و در گروه بدون آمپوتاسیون 1/1±9/7 بود که اختلاف آماری معناداری را نشان می‌داد (P=0.016). توزیع فراوانی محل آمپوتاسیون بر اساس هموگلوبین A1C در بیماران مورد بررسی تفاوت آماری معناداری نشان نمی‌داد (P > 0.05). نتیجه‌گیـری: بر اساس نتایج حاصل از مطالعه پیش رو که به صورت توصیفی انجام شده است، نشان داده شده که میزان هموگلوبین A1C بصورت معناداری در بیماران منجر به آمپوتاسیون اندام تحتانی بالاتر بوده است. اگرچه با توجه به نحوه طراحی مطالعه نمی‌توان رابطه کمی میان هموگلوبین A1C و پیشرفت به سمت آمپوتاسیون اندام تحتـانی را گـزارش کرد، ولیکـن به خوبی نشان داده شده که ارتباط معناداری میان هموگلوبین A1C و آمپوتاسیون اندام تحتانی وجود دارد. پیشنهاد می‌شود که در مطالعات آتی میزان اثر پایین آوردن هموگلوبین A1C بر روی کاهش میزان آمپوتاسیون اندام تحتانی بررسی گردد، تا از این مارکر سرمی در دسترس در مراکز درمانی جهت پیش‌بینی آمپوتاسیون اندام تحتانی بهره‌برداری شده و در نهایت کاهش این عارضه را شاهد باشیم.