زمینه و هدف: هدف از نگارش این گفتار انتقال جدیدترین اطلاعات و بحث بر اساس آخرین دستورالعمـل‌های تأیید شدۀ موجود در زمینۀ استراتژی‌های درمان اطفال دچار ترومای مغـزی می‌باشد. مواد و روش‌ها: در این بررسی 45 مطالعه مناسب و مرتبط مورد بررسی قرار گرفتند. آنچه به عنوان "رهنمودها" معرفی می‌گردد، منعکس‌کنندۀ دستورالعمل‌های مبتنی بر شواهد متوسط بالینی (Class II Evidence) و آنچه به عنوان انتخاب‌های درمانی (گزینه‌ها) ارائه می‌شود، معرف استراتژی‌های فاقد منفعت بالینی قوی و شناخته شده (Class III Evidence) می‌باشند. یافته‌ها: CPP باید در کودکان دچار آسیب‌های مغزی در حد بالاتر از mmHg40 حفظ گردد. تزریق بولوس مانیتول با دوز g/kg 25-1/0 یا انفـوزیون مداوم سالین هیپرتونیک 3% با دوز ml/kg1-1/0 برای کنترل افزایش فشار داخل جمجمه در آسیب‌های شـدید مغزی مفید است. بهتر است از حداقل دوز برای رساندن ICP به حد mmHg 20 استفاده شود. استفاده از استروئیدها تولید کورتیزول اندوژن را کاهش می‌دهد و با افزایش ریسک عوارضی نظیر عفونت‌ها همراهی دارد. باید از هیپرونتیلاسیون پروفیلاکتیک و دراز مدت (ولو خفیف) در کودکان دچار آسیب‌های مغزی اجتناب نمود. نتیجه‌گیـری: بی‌شک هیچ درمانی به اندازۀ پیشگیری از این آسیب‌ها نمی‌توانند، سودمند باشند. مهمترین وظیفه پزشک معالج به هنگام مواجهه با چنین آسیب‌هایی، کاستن از آسیب‌های ثانویه در اثر هیپوکسی و هیپوتانسیون، افزایش ICP و کاهش CPP، ایسکمی مغزی و امثالهم است.