زمینه و هدف: چسبندگی‌های داخل صفاقی در اکثر موارد، به واسطه جراحی‌های شکمی ایجاد می‌شوند و یکی از مهمترین عوارض جراحی و از مهمترین علت‌های مرگ و میر می‌باشد. این چسبندگی‌ها مکرراً باعث عوارض مهمی می‌شوند از قبیل دردهای مزمن شکم و لگن، انسداد و ایلئوس روده باریک، آبسه‌های شکمی، ناباروری در زنان، طولانی شدن و آسیب ارگان‌ها در جراحی‌های بعدی. روش‌ها و مواد مختلفی برای کاهش یا پیشگیری از این چسبندگی‌ها معرفی شده است. یکی از این مواد ژل قابل جذب ضد چسبندگی Oxiplex-AP می‌باشد. هدف از این مطالعه بررسی تأثیر ژل Oxiplex/AP در کاهش چسبندگی‌های ناشی از دسروزه شدن روده ها بعد از عمل در موش‌ها می‌باشد. مواد و روش‌ها: این مطالعه به صورت تجـربی ـ مداخله‌ای روی 40 موش آزمایشگاهی انجام شده است. این موش‌ها به 4 دسته 10 تایی بر اساس تصادف تقسیم شدند. در گروه اول در حین لاپاروتومی، از ترمیم ساده با بخیه‌های لامبرت در محل دسروزاسیون روده باریک استفاده کردیم. در گروه دوم علاوه بر ترمیم با بخیه لامبرت از ژل قابل جذب ضد چسبندگی در محل آسیب استفاده کردیم. در گروه سوم دسروزاسیون روده باریک بدون ترمیم و بدون استفاده از ژل در شکم رها شد. در گروه چهارم پس از استفاده از ژل در محل آسیب، روده‌ها وارد شکم شدند. یافته‌ها: در این مطالعه از 40 عدد موش در چهار گروه استفاده شد. میزان جسبندگی‌های داخل صفاقی در هر چهار گروه، دو هفته پس از جراحی اولیه بر اساس معیارهای نیر (Nair) ارزیابی شد. نتایج بدست آمده در هر چهار گروه به این صورت بود که چسبندگی نوع سوم (شدید) در گروه اول بیشترین (10 مورد) و در گروه چهارم کمترین (5 مورد) می‌باشد.این مطالعه نشان داد که بطور کلی اختلاف معنی‌دار آماری براساس درجه چسبندگی بین گروه‌های درمانی وجود دارد (مقدار احتمال = 05/0). این اختلاف بین گروه‌های اول و چهارم بطور معناداری اثبات شد و بین گروه اول و سوم اختلاف، نسبتاً معنادار بود نتیجه‌گیـری: در این مطالعه تأثیر ژل قابل جذب ضد چسبندگی Oxiplex/AP بررسی شد که از لحاظ آماری معنادار شده است. اطلاعات به دست آمده کاهش میزان چسبندگی در گروه چهارم (استفاده از ژل قابل جذب ضد چسبندگی بدون ترمیم با بخیه) را نسبت به بقیه گروه‌ها نشان داده شده است و در گروه سوم (بدون ترمیم با بخیه و بدون استفاده از ژل)، نسبت به گروه اول (ترمیم با بخیه) کاهش میزان چسبندگی را نشان داده است. می‌توان نتیجه گرفت که ژل مورد نظر ممکن است باعث کاهش میزان چسبندگی‌های ناشی از دسروزاسیون روده باریک بعد از جراحی ‌شود و همچنین می‌توان نتیجه گرفت که در نبود این ژل، دسروزاسیون‌های کمتر از یک سوم قطر روده، بهتر است بدون ترمیم در شکم رها شوند و این شیوه نسبت به ترمیم با بخیه‌های لامبرت بدون افزایش شانس پرفوراسیون روده، میزان چسبندگی کمتری را ایجاد می‌کند.