استاد گروه جراحی عمومی، مرکز تحقیقات گوارش دانشگاه علوم پزشکی ایران
چکیده
در ابتدای قرن گذشته که اصطلاح شکم حاد به جراحی وارد شد، منظور وضعیتی بود که شخص در اثر بیماری نیاز به عمل جراحی فوری داشته و هر گونه تعلل باعث افزایش مرگ و میر و یا به وجود آمدن عوارض خطرناک در بیمار شود. به تدریج با به وجود آمدن وسایل تشخیصی بهتر آزمایشگاهی و پاراکلینیکی در اکثر قریب به اتفاق اینگونه موارد، قبل از عمل جراحی علت دقیق بیماری قابل تشخیص شد و این نکته قدیمی که "باز کنیم و ببینیم، نه صبر کنیم تا ببینیم" در طول زمان کمرنگ شد. زیرا به کمک وسائل پاراکلینیک طرز تفکر جراحان هم تغییر کرد و شکم حاد طیف گستردهتری از بیماریها را شامل گردید، اما اغلب اوقات علائم بالینی در شکم حاد مشابه یکدیگر و یافتههای پاراکلینیکی نیز بهم شبیه بود. بحث اصلی این مقاله بیشتر در جهت مواردی است که فرد به علت بیماریی همراه علائم بالینی و آزمایشگاهیش؛ در اثر ضعف سیستم ایمنی تغییر کرده و لذا کار جراح را مشکلتر میکند و چون در این موارد خاص مانند چاقی مفرط، دیابت، بیماریهای قلبی عروقی در نوزادان، کودکان، سالمندان، بیماران مبتلا به ایدز، بیماریهای نقص ایمنی و سوء مصرف کنندگان نظیر سیگار و مشروبات الکلی، اپیوئیدها و دیگر تغییر دهندههای خلقی عاطفی و رفتاری تشخیص دشوار بوده و احتیاج به توجه، دقت بیشتر و استفاده از پاراکلینیک و مشاوره سایر همکاران دارد.
