زمینه و هدف: امروزه زخم و ترمیم آن از نظر اهمیت، جایگاه خاصی را به خود اختصاص داده است. التیام زخم فرایندی پیچیده و منظم است و مستلزم تعامل بین انواع مختلف سلول‌ها، پروتئین‌های ساختمانی، فاکتورهای رشد و پروتئینازها می‌باشد. سلول‌های ماست سل، فیبروبلاست‌ها و ماکروفاژها نقش مهمی در ترمیم زخم دارند. اخیراً از فرآیند الکتروریسی به عنوان فناوری تولید نانوالیاف که می‌تواند شرایط مشابه ماتریکس خارج سلـولی را فراهم کند، استفـاده‌های زیادی می‌شود. با توجه به خواص ضد باکتریایی آنتی اکسیدان کورکومین برای بهبود زخم و همچنین ویژگی‌های داربست نانوالیاف پلیکاپرولاکتون به روش الکتروریسی مطالعه حاضر با هدف بررسی تأثیر پانسمان مذکور در زخم‌های مدل حیوانی موش صحرایی انجام شد. مواد و روش‌ها: در این مطالعه حیوانی که از نوع تجربی بوده است، از 48 موش صحرایی مذکر نژاد اسپراگ - داولی با وزن حدود 300-350 گرم استفاده شد. موش صحرایی‌ها به طور تصادفی به 4 گروه تقسیم شدند. بعد از بیهوشی در شرایط استریل زخم ۵/۱ در ۵/۱ سانتی‌متر در پشت موش صحرایی ایجاد شد. سپس پانسمان بصورت تای اور در گروه اول پلی کاپرولاکتون + 5% کورکومین، گروه دوم پلی کاپرولاکتون + 16% کورکومین در گروه سوم پلی کاپرولاکتون خالص بدون کورکومین و در گروه چهارم (کنترل) پانسمان با گاز استریل تا 20 روز انجام شد. هر 5 روز یک بار تعویض پانسمان انجام شد و در روزهای 5، 10، 15 فتوگرافی انجام شد و نتایج عکس‌ها توسط نرم افزار Image J آنالیز گردید. در روز 20 نیز نمونه‌ها جهت بررسی هیستوپاتولوژی مورد ارزیابی قرار گرفت. داده‌های جمع‌آوری شده با استفاده از نرم افزار اس پی اس اس ویرایش 19 بررسـی شد. از آزمـون تی مقایسـه میانگیـن‌های دو گـروه مستقـل و بـرای بررسـی رونـد تغییـرات در گـروه‌ها و مقایـسه آنها از آزمـون آنالیـز واریانـس اندازه‌گیـری‌های مکرر استفاده شد. یافته‌ها: در مورد بررسی سطح زخم در زمان‌های مختلف، بین دو فاکتور زمان و گروه، اثر متقابل Interaction معناداری وجود ندارد (P=0.075). نتایج به دست آمده از مقایسات دو به دو برای زمان‌های مختلف با ادجاست بنفرونی، نشان می‌دهد که همه مقایسات بین زمان‌های اندازگیری در مطالعه معنادار بوده و بیشترین مقدار اختلاف میانگین‌های برآورد شده در زمان‌های مختلف، مربوط به مقایسه روزهای 20 و 0 بوده است. از نظر امتیاز کلی پاتولوژی و متغیرهای پاتولوژی بین گروه‌ها اختلاف آماری معناداری وجود نداشته است. نتیجه‌گیـری: نتایج نشان می‌دهد که داربست پلی کاپرولاکتون تهیه شده به روش الکتروریسی و با پایه کورکومین، زیست سازگاری مناسبی داشته و هیچگونه عارضه‌ای از خود نشان نداده است.